Εντροπία

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να ζει στο δικό του ροζ κόσμο.
Παράλληλα, κατηγορούμαι συχνά στην καθημερινότητά μου για τον κυνισμό και τα γειωμένα συναισθήματά μου.
Είναι κάποιου είδους αντίφαση που εξηγεί τέλεια γιατί απεχθάνομαι τα φύσει απαισιόδοξα αποφθέγματα ενώ εγώ η ίδια κατακλύζομαι συχνά από αρνητικά συναισθήματα.
Για να μην χρονοτριβώ, μου δημιουργούσε πάντα απέχθεια ο γνωστός νόμος του Μέρφυ

«ό,τι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει».

Τον έβρισκα εξαιρετικά μεμψιμοιρικό και το αίσθημα παραίτησης υπήρχε διάχυτο, τόσο που να πιστέψεις εν τέλει πως όντως όλα θα πάνε στραβά.
Δεν είμαι εγώ έτσι.
Πιστεύω πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Πρόσφατα διάβασα ότι ιστορικά η αυθεντική εκδοχή του νόμου του Μέρφυ αναφέρει πως «αν υπάρχουν δύο ή περισσότεροι τρόποι να γίνει κάτι και κάποιος από αυτούς οδηγεί στην καταστροφή, τότε κάποιος θα το κάνει με αυτόν τον τρόπο». Υπό αυτό το πρίσμα ο νόμος του Μέρφυ χρησιμοποιείται ως αμυντικός μηχανισμός για πρόβλεψη και αποφυγή πιθανών λαθών και όχι ως «εγχειρίδιο απαισιοδοξίας» όπως επικράτησε.

Αυτό μου αρέσει.
Σαν να αποκαταστάθηκε το OCD της ψυχικής μου αισιοδοξίας!

Ωστόσο, η διαδεδομένη εκδοχή του νόμου του Μέρφυ αποκτά θεωρητική υπόσταση εφόσον θα μπορούσε κανείς να πει ότι βασίζεται στην εντροπία, μία από τις θεμελιώδης έννοιες της φυσικής.

Τι είναι;

Η εντροπία είναι ένα φυσικό μέγεθος που εκφράζει το μέγεθος της αταξίας / αποδιοργάνωσης ενός συστήματος. Συμπληρωματικά, ο δεύτερος νόμος της Θερμοδυναμικής επισημαίνει ότι σε ένα κλειστό (απομονωμένο) σύστημα η εντροπία αυξάνει πάντα, τείνει δηλαδή προς αποδιοργάνωση. Αυτό συμβαίνει όταν καμία εξωτερική δύναμη δεν επιδρά στο σύστημα. Εν ολίγοις αν κάτι το αφήσεις η φυσική πορεία του είναι αυτή προς την πλήρη αποδιοργάνωση.

Θα αφήσω επιμέρους την εισαγωγή και τη θεωρία και θα περάσω στον αληθινό προβληματισμό μου.

Θεωρώ ότι ζούμε σε μια περίοδο εντροπίας, τόσο σαν κοινωνία όσο και ο καθένας ξεχωριστά. Η ανθρωπότητα τείνει να μπει σε τροχιά πλήρους αναρχίας και οι ίδιοι οι άνθρωποι που την απαρτίζουν οδεύουν ολοένα σε μία χαοτική κατάσταση. Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω περεταίρω την αποδιοργάνωση της κοινωνίας σαν σύνολο καθώς πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει πρώτα να εστιάσουμε στον άνθρωπο, αφού αυτός είναι και το δομικό της στοιχείο.

Γνωρίζω όλο και περισσότερους ανθρώπους που συνειδητά ή ασυνείδητα θεωρούν δυσβάσταχτο να μείνουν μόνοι με τον εαυτό τους, να στοχοθετήσουν τις επιθυμίες τους, να αναλάβουν ευθύνες, να επικοινωνήσουν ανάγκες, να λάβουν ατομική ευθύνη και δράση. Είναι εύκολο να αναλώνεσαι σε ανούσιες στιγμές που σου χαρίζουν προσωρινή ευχαρίστηση και σου προσφέρουν μια ικανοποιητική λήθη των πραγματικών σου αναγκών. Με αυτό τον τρόπο όμως δεν επεμβαίνεις στο κλειστό σου σύστημα και η εντροπία απλά μεγαλώνει. Έτσι, πειραματικά αποδεδειγμένα, η πορεία προς την πλήρη διάλυση είναι ουσιαστικά μονόδρομος.

Θα έλεγε κανείς ότι αληθινά δυσβάσταχτο είναι να χαθείς μέσα στο χάος που έχεις προκαλέσει στη ζωή σου και το μυαλό σου από κέντρο ελέγχου να γίνει αποθήκη αχρήστων ή χειρότερα φυλακή.

-Εγώ είμαι ο «κανείς»-

 Για να σταματήσει αυτό πρέπει να επιδράσει μια εξωτερική δύναμη στο δικό σου κλειστό σύστημα. Μόνο που αυτή η δύναμη πρέπει να είσαι εσύ ο ίδιος.

Θυμάμαι μια φορά πήγα δοκιμαστικά να χρησιμοποιήσω κάποιον άλλο για εξωτερική δύναμη και το σύστημα κατέρρευσε. Κανείς άλλος δεν μπορεί να μηδενίσει τη δικιά σου εντροπία, ακόμα κι αν στην αρχή φαίνεται να δουλεύει. Αν μάθεις να χρησιμοποιείς τον εαυτό σου σαν εξωτερική δύναμη ικανή να σταματήσει «ό,τι μπορεί να πάει στραβά» τότε σου εγγυώμαι ότι τίποτα δεν θα πάει στραβά.

Βρες τον πιο κατάλληλο και τελέσφορο για σένα τρόπο να διαχειριστείς το σύστημά σου και γίνε η απόδειξη ότι ο νόμος του Μέρφυ δεν ισχύει.

Χαρούμενη και δημιουργική εντροπία!

konstantinou

Σκληρό και άγριο (;)

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Κι έχουν έρθει αυτά τα βράδια…
Ξέρεις, που κάθεσαι με ζακέτα στο μπαλκόνι
Κοιμάσαι επιτέλους χωρίς air-condition
Και βλέπεις ξανά τα «Φτηνά Τσιγάρα»

Και κάπως περνάνε οι μέρες και όλο κάτι έχεις να κάνεις
[γιατί είναι αναμφίβολα η περίοδος «και τα κεφάλια μέσα» ή «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του»]
αλλά το μυαλό σου δεν είναι πραγματικά εκεί.
Κάποια 24ωρα μετά ξαφνικά βρίσκεις τι είναι εκείνο που σε κρατάει πίσω
Τι είναι αυτό που σου έχει καταλάβει το μυαλό

«Είναι άραγε το πιο σκληρό και άγριο πράγμα για να συλλέξεις οι στιγμές; Κι αν ναι, τι πραγματικά κάνει ένας τέτοιος συλλέκτης;»

Δύσκολο ερώτημα γέννησε το μυαλό μου
Θα το αφήσω στην άκρη, όπως άλλωστε κάνω με ό,τι δύσκολο έρχεται απροσδόκητα στο δρόμο μου.
[Τουλάχιστον έτσι μου είπαν ότι κάνω]
Λίγη ώρα μετά και φαίνεται πως θέλω να αντιμετωπίσω αυτή τη δυσκολία
Ανοίγω τον υπολογιστή μου και γράφω:

Προσδιορίζω ως μία στιγμή, τη στιγμή που έσβησες το τσιγάρο σου στο τασάκι.
Η ψιχάλα που έπεσε στο παρμπρίζ
Το λεπτό εκείνο που με είχες αγκαλιά
Ένα φιλί της μαμάς μου
Το χρονικό διάστημα που με ξέντυνες επάνω στο κρεβάτι σου
Την κούπα που άφησες μέσα στο νεροχύτη
Το περιτύλιγμα που πέταξα στον κάδο
Ένα τυχαίο χάιδεμα των μαλλιών μου
Ένας ψεκασμός της αγαπημένης σου κολόνιας
Και η μυρωδιά της στο χολ καθώς έφευγες

[Και όλα αυτά γιατί να είναι σκληρά και άγρια;]

Νομίζω αρχίζω να καταλαβαίνω καλύτερα.
Είναι σκληρά γιατί κάθε τέτοια μικρή στιγμή κρύβει μία ωμή αλήθεια
Είναι αυτό που λέμε ακατέργαστος ρεαλισμός
Δεν επιδέχεται καμία από τις παραπάνω στιγμές περίπλοκες εξηγήσεις, δεύτερες σκέψεις ή αυταπάτες.
Είναι αυτό που είναι και δεν αλλάζει.
Εμείς όμως έχουμε μάθει να κάνουμε τα πράγματα σύνθετα, να υπεραναλύουμε, να σκεφτόμαστε, να έχουμε αμφιβολίες. Δεν μας αρέσει η πραγματικότητα και την καλλωπίζουμε, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εν τέλει την αλλοιώνουμε.
Και άγρια! Αχ οι στιγμές είναι όντως άγριες…
Είναι ανήμερες και τρέχουν στο φυσικό τους περιβάλλον
Δεν μπορείς να τις πιάσεις, ούτε να τις αιχμαλωτίσεις
Κι αν το κάνεις ξες ότι έχουν ήδη φύγει.
Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα
Αν είσαι παρατηρητικός μπορείς απλά να τις χαζεύεις όσο αυτές θα τρέχουν.
Μόνο που και πάλι δεν ξέρουμε να το κάνουμε.
Δεν ξέρουμε να ζούμε και να γινόμαστε παρατηρητές της στιγμής  γιατί πολύ απλά δεν ζούμε στο τώρα.
Ζούμε με το ένα πόδι στο χθες και το άλλο στο αύριο.
Κρατάμε ένα μεγάλο μερίδιο του παρελθόντος προσκολλημένο πάνω μας και παράλληλα το μυαλό μας τρέχει τόσο πολύ που σκεφτόμαστε τι φαγητό θα μαγειρέψουμε σε 5 μέρες από τώρα.

Όσο για τη δουλειά του συλλέκτη, δεν είναι δύσκολο πλέον να την προσδιορίσω.
Είναι η δουλειά του να είσαι άνθρωπος, να είσαι εσύ.
Και ναι αν με ρωτάς είναι ώρα να γίνουμε όλοι λίγο περισσότερο συλλέκτες, λίγο περισσότερο άνθρωποι, λίγο περισσότερο εμείς.

Κι αν δεν ξέρεις πώς να το κάνεις μην αγχώνεσαι…
«Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι.»

Μπορείς να δεις την ταινία εδώ:

Ή έστω να ακούσεις αυτό:

konstantinou

The one with the pizza

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Αν μπορούσα να έχω υπερδυνάμεις θα ήθελα να μπορώ να κάνω όλα αυτά που σκέφτομαι. Συνεχίστε την ανάγνωση The one with the pizza

Ελευθερία ή Θάνατος

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

[Έχει αρχίσει να βραδιάζει, βρίσκομαι σε κάποιο σπίτι και μου γίνεται η εξής ερώτηση: «Πες 3 πράγματα που σου αρέσουν Συνεχίστε την ανάγνωση Ελευθερία ή Θάνατος

Route – ίνα

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Αν είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι τότε σίγουρα δεν μπορείς να αμφισβητήσεις ότι η καθημερινότητά σου αποτελεί τον δρόμο για αυτό.
[Αν όχι, τότε μη διαβάσεις παρακάτω] Συνεχίστε την ανάγνωση Route – ίνα

Δυναμική Ενέργεια και άλλα περί Φυσικής

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

«Ας μιλήσουμε για Φυσική» Συνεχίστε την ανάγνωση Δυναμική Ενέργεια και άλλα περί Φυσικής

Η ελπίδα κράτησε μια μέρα

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

[Όταν περπατάω δεν κοιτάω τα παπούτσια μου, εκτός κι αν είναι καινούρια. Συνεχίστε την ανάγνωση Η ελπίδα κράτησε μια μέρα