Νέα αρχή

της Μαρίας Χατζηκαλλία Συνεχίστε την ανάγνωση Νέα αρχή

Τσάι μέντα

Tης Μαρίας Χατζηκαλλία

[Τελικά τι είναι ο χρόνος;] Συνεχίστε την ανάγνωση Τσάι μέντα

Λεξούλα

Tης Μαρίας Χατζηκαλλία

…και από τότε που γλίστρησαν στην οικειότητα δεν ανάρρωσαν ποτέ. Συνεχίστε την ανάγνωση Λεξούλα

[οι όμορφοι άνθρωποι, που όμορφα διαβάζουν]

Tης Μαρίας Χατζηκαλλία

Oι όμορφοι άνθρωποι που όμορφα διαβάζουν

μες το καταμεσήμερο ξαπλωμένοι απάνω σε μια αιώρα

λες δε μπορεί δαύτοι είναι ευτυχισμένοι

και ερωτευμένοι

και όσο πιο πολύ διαβάζουν

τόσο πιο όμορφοι γίνονται

από τον έρωτα,

και από την ευτυχία

δεν προσέχουν αν είναι χειμώνας ή καλοκαίρι

αυτοί που δεν πιστεύουν στον έρωτα,

οι πιο ερωτευμένοι απ’ όλους

φτιάχνουν μαρμελάδες τα πρωινά

για να αλλείφουν τις πληγές τους τα βράδια

γιατί αυτό που βλέπουν πίσω από τα μαύρα ρέιμπαν

δεν αντανακλά από την όραση

και αν ξεχνιόνταν μια μέρα στον ωκεανό

΄Ω Θεέ Τι Ευτυχία

να ξεχνιόνταν μια μέρα στον ωκεανό

παρά το μπλου μουν

κανείς να μην τους αναζητούσε

παρά το μπλου μουν

καθώς θα έβρεχε μονάχα παγωμένη βροχή

ενάντια στο μπλου μουν

και όταν τάχα θα τους παραπονιότανε

πως δε του ρίχνουν μια ματιά

πιο όμορφο καθώς γινότανε τελευταία

πώς θα του λέγανε πως ίσως να μη το χρειαζότανε πια

καθώς πώς να συγκριθεί με τον  κ. Ντ.Γρέι

πώς τα αεικίνητα ματάκια τους δε θα πέθαιναν από ντροπή

παράφρωνες καθώς υπήρξαν

ως προς της καρδιάς τους το συμφέρον

κυρίως

με την κατηγορία του ξεμυαλίσματος από κάποιο πορτραίτο

τη στιγμή που με σκιμμένο το κεφάλι

θα έδεναν, εκ νέου, την αιώρα

κάτω από μια μουριά

για να συνεχίσουν έπειτα και πάλι την ανάγνωση

κρυμμένοι από τη θέα του

μες το καταμεσήμερο ξαπλωμένοι απάνω σε μια αιώρα

λες δε μπορεί δαύτοι είναι ευτυχισμένοι

Οι όμορφοι.

ws

 

hatzikallia

*καλά να πάθει

Tης Μαρίας Χατζηκαλλία

[είμαι ξύπνια και ψιλοχορεύω για χάρη κάποιου άλλου]

Μια οικογένεια από φίλους. Ένας αιώνιος λόγος να επιστρέφει. Αν μπορούσα θα έστελνα καρτ-ποστάλ από κάθε σπιθαμούλα γης που πατάνε τα μαύρα σταράκια μου. Έτσι ώστε να καυχιέμαι ότι, εν τέλει, κολύμπησα στους παγετώνες της λιλά μαξιλαροθήκης μου, που κάπως εμπρόθεσμα έχει σαλπάρει για την Καλαχάρη. Θα άφηνα φέιγ βολάν στα στενά του Γιβραλτάρ και στο υστερόγραφο θα ευχαριστούσα τα Θεία για τον πλατωνικό έρωτα των παιδικών μου χρόνων. Καφές μαύρος αναμειγμένος με ζάχαρη θα ανέπνεε από το σύμπλεγμα του Νιαγάρα και εσύ θα μου μιλούσες σε μία ασιατική γλώσσα για την απιθανότητα της ενήλικης ζωής και τα πάρτυ των εφηβικών σου χρόνων. Στην κουζίνα θα μεγαλουργούσα πάνω από ένα ταψί γαλακτομπούρεκο τρομαγμένη από την ακατάσχετη φλυαρία σου και την ιδιόμορφη ποσότητα έμπνευσης που ξερνάς. Και αυτοί θα ήταν ακόμα εκεί σαν να μην είχαμε ποτέ μετενσαρκωθεί σε σαραντόμορφες εκδοχές των νιάτων μας. Λες και είχαν διαγράψει από το σώμα τους όλες τις ρυτίδες των άλλοτε ετεροχρονισμένων χωροχρόνων τους. Αυτοί που στο άκουσμα μίας σονάτας για πιάνο και στη θέα ελάχιστης χρυσόσκονης θα παραδίνονταν εξ ολοκλήρου στο κατ’εξοχήν μαρτύριο του συμπαντικού νόμου, έτσι ανθρώπινες μιας και ήταν οι συνεκδοχές τους. Κάπως προκλητικά καθώς είχανε βαλθεί να κάνουν ποίηση την έλξη των απάντων ερωτευμένων. Και κάποτε, μια μονάχα σου περίπτυξη θα ήταν ικανή να τακτοποιήσει, την απανωτή ποσότητα οξυγόνου που μου προκαλούν οι ανοιχτές μπλακονόπορτες, σε μικρά αιολικά τσουβαλάκια. Τέτοια που αν τ’ανοίξεις ξεπηδάνε μια σειρά από Συμπόσια και καρώ τραπεζομάντηλα και ο χώρος ποτίζει με μυρωδιά κόκκινου κρασιού τιμής δύο ευρώ και τριάντα λεπτών.

Φεύγω τώρα,

γιατί το μεταίχμιο αυτό είναι κάπως κατάλληλο για μας τους δυο.

Και συ, όταν θα έρθει ο καιρός, θα με αναγνωρίσεις από τις εναλλαγές στη διάθεση μου, από τον τρόπο που πηγαινοέρχομαι καθώς περιμένω το λεωφορείο και όλο τσαπατσουλιά επικυρώνω το εισιτήριο μου και στέκομαι άγαρμπα με τα ακουστικά πλάι στο παράθυρο πίσω από το μηχάνημα.

Μονάχα να περιμένεις να είναι οι συνθήκες λιγότερο ιδανικές.

Γιατί, καλέ μου, άργησα να αντιληφθώ με αυτά και με εκείνα πως δεν είσαι άλλο, παρά ένας της πρόζας ποιητής, με γήπεδο τα γράμματα και διασκελισμό εμένα.

Εμένα που άλλοτε έχω αγαπηθεί τόσο πολύ από εκείνους, που δεν μπορεί την απέκτησα μια κάποια παρεστιγμένη διάρκεια ζωής.

Mια κάποια προσωρινή αθανασία.

Mεταξύ μας ήταν μια οικογένεια από φίλους ένας αιώνιος λόγος να επιστρέφω.

Και συ να με βρίσκεις.

Πιο ποιητική καθώς γινόμουν από την ευτυχία.

[είμαι ξύπνια και ψιλοχορεύω λόγω κάποιου άλλου]

ws

Μια σύντομη μπαλάντα

Tης Μαρίας Χατζηκαλλία

Του κάνανε μια κηδεία. Δε χωρούσε λένε πλέον στο εικοσιτετράωρο και δεν ήτανε καιρός για άλλες περικοπές. Αυτοί, που άλλοτε τον ψάξανε τόσο, που λησμόνησαν εαυτούς. Δεν ήταν καιρός για άλλες απώλειες. Και τότε που δεν μπορούσανε να έχουν πλέον εκείνον που αγαπάνε προσπαθούσανε με πείσμα να φτιάξουνε κάτι να του μοιάζει. Μα τούτος ζούσε μέσα τους από τότε που γεννήθηκαν. Και κείνος, δειλά δειλά, φτου ξελευθερία, χασκογελούσε που κατάφερε πάλι να τους κοροϊδέψει. Μα δε θα τους φανέρωνε τη νίκη του. Αόρατα, θεατρικά, με ελάχιστες τυχαίες νύξεις,θα τακτοποιούνταν και πάλι στη θέση του. Για να τους πλησίαζε με εκείνη την έκδηλη αυτοπεποίθηση που τον χαρακτήριζε. Στην γκράντε του εμφάνιση, την τελευταία των στιγμών, σε αυτήν την ξελευθερία επαφιόταν ολόκληρη εκδίκηση. Ανακοινώσεις σαν ετούτη είναι λίγες, με καλοκαιρινό χαλάζι, που πιθανολογήθηκε από κάποιο δελτίο, τόσο λαθεμένα, που μάλλον μετρήσιμες ήταν οι σταγόνες. Πήραν το κρασί και ήπιαν και μέθυσαν και ξέρασαν την ψυχή τους που επαναστατούσε. Μα ήταν πραγματικά άδικο. Ετούτη την φορά τον είχανε θάψει τόσο βαθιά κάτω από εκείνο τον κήπο από τουλίπες. Και την επομένη, δε, προσποιήθηκαν με αρτιότητα το ρόλο τους. Κάπου πριν την τραγωδία, θα έλεγε κανείς, είχαν ξεγελαστεί και δαύτοι από την παρωδία τους, τόσο που σχεδόν την ζούσαν. Ο χαμένος ούτως ή άλλως το καταλαβαίνει τελευταίος.

Ούτε νεκρανάσταση,

ούτε θάνατος,

ούτε κηδεία.

Όνλι ρόμανς λεφτ αλάιβ.

ws

hatzikallia

alert

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

Χάθηκε η έμπνευση.

Τελευταία επικοινωνία: 30/9/2017

Aπό: Το κάθετι.

Ύψος: Απεριόριστο.

Βάρος: Aπερίοριστο.

Μάτια: Του ιδιοκτήτη.

Πιθανά αίτια εξαφάνισης: α)Αίσθημα παραμέλησης λόγω περιορισμένου χρόνου από τον ιδιοκτήτη, β)ο ιδιοκτήτης βιώνει μία πρωτόγνωρη περίοδο κενώδους χάριτος.

Την ημέρα που εξαφανίστηκε φορούσε ένα προκλητικό φόρεμα σε γραμμή Α, στο ευγενές χρώμα της θάλασσας, πράγμα σύνηθες, ως απόρροια της ελκυστικής απεριοριστίας της. Πριν την εξαφάνιση δεν παρουσίασε κάποια περίεργη συμπεριφορά.

Πάσχει από νεανική αμεριμνησία.

[Παρακαλώ όποιος την συναντήσει να την επιστρέψει στον ιδιοκτήτη ο οποίος βρίσκεται στα όρια του εκνευρισμού.]

ws

hatzikallia