Απροθυμία

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Βράδυ Αυγούστου. Αργά.

Κάθομαι στο μπαλκόνι με μια ζεστή μπύρα στο χέρι. Έχουν περάσει κάμποσες χρονικές στιγμές, στις οποίες είχα ξεχάσει ότι ακόμη την κρατάω.

 Η άδεια πόλη έχει μια κρυμμένη ομορφιά τις νυχτερινές μικρές ώρες. Τα ελάχιστα αναμμένα φώτα στις απέναντι πολυκατοικίες είναι τόσο ομοιόμορφα διαρρυθμισμένα στο οπτικό μου πεδίο.

Θα ήθελα να κεράσω στα άτομα αυτών των διαμερισμάτων μια παγωμένη μπύρα, να τα πούμε λίγο, να ταυτιστούμε λίγο, να νιώσουμε όλοι μαζί τα ρεύματα της καλοκαιρινής αστικής ραστώνης.

Κυριαρχεί ένα «όμως». Αρκετά δυνατό.

Το μυαλό μου είναι σε σένα.

Παρόλο που γνωρίζω ότι δεν θα είσαι έξω στο δρόμο,

ούτε σε ένα από αυτά τα διαμερίσματα με αναμμένα φώτα,

ούτε στο καφέ στην απέναντι γωνία,

ούτε στα δανεισμένα βιβλία του περασμένου μήνα,

ούτε στον αριθμό τηλεφώνου μου,

ούτε στη φράση : θα μιλήσουμε σύντομα.

Η ταχυδρομική κάρτα σου έχει λήξει υποθέτω.

Φοβάμαι μήπως καταλήξεις για μένα μια θολή μπερδεμένη εικόνα. Αλλά αυτό είναι απλά φόβος, δεν νομίζω να έχει ήδη συμβεί.

Μπορεί να έρθει η στιγμή που θα ξεκινήσουμε πάλι. Η άδεια καρέκλα είναι εδώ δίπλα.

Καπνίζοντας θα σε περιμένω.

Μέχρι να γεμίσει το τασάκι. Μέχρι να σκονιστεί η καρέκλα.

Πίστεψα πως μου έδωσες για μια στιγμή ένα μελλοντικό ραντεβού.

Ως τότε δεν θα θελήσω να κεράσω καμία παγωμένη μπύρα στους απέναντι. Οι μισοί έχουν κλείσει ήδη τα φώτα και έπεσαν για ύπνο. Οι άλλοι μισοί έκλεισαν τα φώτα γιατί ξημέρωσε.

daskalopoulou

Τα σημαντικά δεν ξεχνιούνται ποτέ.

της Αγγελικής Δασκαλοπούλου 

[Εκείνος δεν θα ξεχάσει τις προπερυσινές καλοκαιρινές διακοπές του στην Αμοργό και εγώ δεν θα ξεχάσω εκείνο το απόγευμα Απριλίου μαζί του.]

Χαζεύουμε παλιές φωτογραφίες. Βλέπουμε κάθε μία με μεγάλη προσοχή και εσύ με το, άλλες φορές αινιγματικό και άλλες με το αυθόρμητο, χαμόγελο σου περιγράφεις, με μια μικρή δόση περηφάνιας και συγκίνησης, κάθε μικρή ιστορία που κρύβει κάθε μία φωτογραφία. Οι αναμνήσεις έχουν ξεχειλίσει πάνω στον μπεζ καναπέ που με κρατάς αγκαλιά.

Αισθάνομαι μια ζεστασιά πολύτιμη, θα την αποκαλούσα και ιδανική, να διαχέεται στο χώρο. Είναι από τις εκείνες τις φορές που νιώθω πιο άνετα από ποτέ στο σπίτι σου.

Μου πρόσφερες ζεστό ελληνικό καφέ και λίγα μπισκότα, τα μισά κανέλας και τα άλλα μισά βουτύρου. Εσύ, ασταμάτητος, συνεχίζεις να περιγράφεις τις προπερυσινές διακοπές με τον κολλητό σου στην Αμοργό, δείχνοντας μια φωτογραφία με σένα σκαρφαλωμένο σε κάτι απότομους βράχους, προφανώς ηλιοκαμένος και το καλύτερο : αυτό το παλιό κακόγουστο μπλε ψάθινο καπέλο που σε έκανε ένα, κατά 10 χρόνια μεγαλύτερο, αποτυχημένο ψαρά.

Άπειρα άλμπουμ. Άλλες τόσες αναμνήσεις. Μεγάλη η επιθυμία μου να μάθω κάθε ιστορία που τις συνοδεύει. Ήθελα να χαζεύω όλες τις αντιδράσεις σου κάθε φορά που έπαιρνες στα χέρια σου μια από τις πολλές φωτογραφίες και άρχιζες τις περιγραφές και τις αφηγήσεις. Το πάθος σου τις ζωντάνευε και τις γέμιζε με περισσότερο ενδιαφέρον.

«Η μνήμη στα καλύτερα και πιο ένδοξα της!» ψιθύριζα στον Άρη, το λαμπραντόρ με τα εκφραστικότατα μάτια, το κόκκινο κολάρο και τις συνεχείς επιτυχείς προσπάθειες να κερδίσει ένα χάδι.

[Tip : Προσπάθησε να δημιουργήσεις ένα χώρο στον οποίο φαντάζεσαι να ζεις μέσα του, ένα χώρο με μπόλικη δόση φωτός. Να ξαναερωτευτείς την ζωή. Όπως εκείνος, όπως εγώ. όλα τα υπόλοιπα είναι καθ οδόν. ]

daskalopoulou

Kiss me like (real) people do

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Άγγιξε με.

Έχω και εγώ μελανιές, ουλές, ανοιχτές πληγές.

Ποτέ δεν σηκώνω το μανίκι μου για να μην τις προσέξει κανείς. Δεν θέλω να τις προσέξει κανείς.

Μπροστά σε σένα όμως μπορώ να σταθώ γυμνή.

Μην με ρωτήσεις. Δεν γνωρίζω να σου πω γιατί διάλεξα εσένα.

Μάλλον ήταν μια κοινή συμφωνία μεταξύ μυαλού και καρδιάς. Τέτοιες σπάνιες συμφωνίες δεν τις αφήνεις να φύγουν, τις αρπάζεις με βία από το πρώτο δευτερόλεπτο.

Μην φοβάσαι. Δεν θα πω σε κανέναν για τις δικές σου μελανιές, ουλές, ανοιχτές πληγές.

Με μια πρώτη ματιά, οι δικές σου θαρρώ πως είναι πιο μεγάλες, πιο βαθιές.

Δεν θα σε ρωτήσω πότε, πως, γιατί.

Αυτό που θέλω και επιδιώκω είναι να σε βοηθήσω να ξεχάσεις έστω για λίγο την ύπαρξη τους, επειδή η επούλωση θέλει χρόνο και πολλή προσπάθεια και εγώ αναζητώ το λιγότερο επίπονο για σένα.

Αφέσου στα χέρια μου. Ονειρέψου  στα χέρια μου.

Ας παγώσουμε τον χρόνο. Λίγα ακόμα λεπτά έτσι.

Χαμένος στα χέρια μου. Χαμένη στα χεριά σου.

Ο τρόπος που με κρατάς δείχνει πως τα χειρότερα φεύγουν. Δεν υπάρχει υπόλοιπος χώρος για να μείνουν.

Η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι να τυλίσσομαι στα όρια του κορμιού σου. Σε ένα κορμί με πολλαπλές μελανιές, ουλές, ανοιχτές πληγές.

Έχουμε ήδη πλησιάσει. Φίλα με όπως φιλούν οι πραγματικοί άνθρωποι.

daskalopoulou

Last words

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Δύο-χιλιάδες-δέκα-οχτώ. Η χρονιά αυτή παίρνει τις τελευταίες της ανάσες πριν πει το οριστικό αντίο. Για μερικούς αυτό το αντίο μπορεί να συνοδεύεται με χαρά, ενθουσιασμό και αδιάκοπη αγωνία για τον νέο χρόνο, ενώ σε πολλούς άλλους (ανήκω και εγώ εδώ) αφήνει μια δόση πίκρας, ένα αναστεναγμό (το χαρακτηριστικό «ουυυφφ») επειδή κάποιες καταστάσεις δεν ήρθαν ούτε συνταίριασαν με τις προσδοκίες και τις ευχές της αρχής του έτους.

Η βίαιη πρόβλεψη του αύριο, η κραυγή παράδοσης σε δυσμενείς καταστάσεις, οι οποίες προκάλεσαν αμηχανία και ολίγον σφίξιμο, η τυφλή εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που έδιναν υποσχέσεις με εκείνο τον εύκολο τρόπο γι’ αυτούς, ο οποίος στα δικά σου μάτια φαινόταν τόσο αληθινός και ταυτόχρονα ελκυστικός, αυτές λοιπόν οι υποσχέσεις παραμένουν έως τώρα θαμμένες και παρατημένες κάπου βαθιά, σε ένα δάσος ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Όλα αυτά είναι κομμάτια του χρόνου που τελειώνει και δεν ανήκει ούτε ένα από αυτά στο παζλ που θα συναρμολογήσεις στο καινούργιο χρόνο.

Παράλληλα, η συνέχεια της αναζήτησης εκείνης της γραμμής που σε κάνει να «τρέμεις» από χαρά και ευτυχία, η επιτυχία της αποτυχίας, η τύχη που συμβάδισε μαζί σου και έφερε κοντά σου εκείνους τους ανθρώπους που σου χάρισαν ευλαβικά το χαμόγελο και την ζεστασιά τους, που σου στάθηκαν, που ήταν απλά εκεί. Όλα αυτά είναι δώρα του 2018, τα οποία εσύ πρέπει να τα κρατήσεις κοντά σου, να τα αγκαλιάσεις σφιχτά βαδίζοντας προς το νέο έτος.

Η δική μου ευχή : Θεώρησε τον εαυτό σου ως το αγαπημένο σου είδος μουσικής και διάλεξε τις πιο κατάλληλες και ταιριαστές νότες για την δική σου ιδανική μελωδία.

daskalopoulou

social media ενωμένα ποτέ νικημένα

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Την τελευταία κυρίως δεκαετία, η αυτοκρατορία των  social media έχει πάρει τρομακτικά τεράστιες διαστάσεις. Είναι ένα κύμα που έχει επηρεάσει την ζωή πολλών ανθρώπων διαφόρων ηλικιών. Το κινητό αποτελεί πλέον μια  «σημαντική» προέκταση του χεριού, αφού μέσω αυτού μαθαίνεις τι story ανέβασε αυτή η κοπέλα που άρχισες να ακολουθείς εδώ και λίγες μέρες στο instagram, ποιος άλλαξε προφίλ στο facebook, εάν ο/η πρώην σου ανέβασε φωτογραφία με το νέο amore και αμέσως μετά ακολουθεί η επικοινωνία με τους διαδικτυακούς σου φίλους μέσω μηνυμάτων (επειδή θεωρείται πλέον ντεμοντέ να μιλάς και να συνεννοείσαι μέσω τηλεφώνου).

Ο εικονικός κόσμος των social media μπορεί πολύ εύκολα να σε παγιδεύσει μέσα του. Φαίνεται πιο ελκυστικός, πιο ιδανικός, πιο ανοιχτός, πιο ευχάριστος, πιο πιο πιο…

Και εδώ κάπου είναι το σημείο που πέφτεις στην παγίδα αγνοώντας ακόμα και τα βασικά χαρακτηριστικά της πραγματικής ζωής. Αρχικά, η δημιουργία φιλίας είναι μια σύνθετη διαδικασία, η οποία απαιτεί τον απαραίτητο χρόνο της, χρειάζεται να βασίζεται σε κοινές εμπειρίες με το άτομο που θεωρείς φίλο σου, στα γέλια και στα κλάματα που μοιράστηκες, εκείνα τα πραγματικά αισθήματα που σφράγισαν την σχέση σας και όχι τα emojis που κατακλύζουν τον εικονικό κόσμο σου. Έπειτα το πρώτο σου φιλί, εκείνο το βλέμμα και εκείνο το πολυπόθητο άγγιγμα που αντάλλαξες με εκείνον/εκείνη και τότε άρχισες να συνειδητοποιείς πως όντως υπάρχουν αμέτρητες πεταλούδες στο στομάχι σου ,δεν μπορούν να συγκριθούν σίγουρα με κανένα «reaction» που κατακλύζουν και αυτά με την σειρά τους τον εικονικό κόσμο.

Ναι, τα social media σίγουρα αποτελούν και θα αποτελούν  στο μέλλον ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής, αλλά εσύ είσαι αυτός που θα δώσει τις σωστές διαστάσεις που οφείλει να έχει. Σκέψου ότι ο κόσμος (τον αληθινό εννοώ) είναι εκεί έξω και σίγουρα δεν περιμένει ούτε λίγο ποτέ θα τελειώσεις να στέλνεις μηνύματα στο κινητό σου.

daskalopoulou

Κουβέρτα-Ασπίδα

της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Η φαντασία δημιουργεί βαθιές και σταθερές ρίζες ήδη από την παιδική ηλικία. Συνεχίστε την ανάγνωση Κουβέρτα-Ασπίδα

Μπερδεμένη Ρωξάνη

Της Αγγελικής Δασκαλοπούλου

Ο χρόνος αλλάζει συμπεριφορές.

Ο χρόνος αλλάζει την φωτιά, εκείνη την δυνατή σπίθα,

και την σβήνει, όπως την σβήνει και το νερό, αλλά με πιο αργά και πιο βασανιστικά  βήματα.

Μεγάλες δόσεις από αυτό το πολύτιμο εργαλείο, τον χρόνο,  σε βοηθούν στην προσπάθεια σου να ξεχάσεις.

Να αρχίσεις ξανά να γράφεις από την πρώτη σελίδα, καθιστώντας το αύριο κάτι νέο, δίχως προηγούμενο.

Να μάθεις να γυρνάς την πλάτη σου σε καταστάσεις που σε άγγιξαν, πήραν κομμάτια του εαυτού σου και μετά σε έλιωσαν.

Στους δρόμους των τόσων ανθρώπων που συνάντησες, μαθαίνεις να είσαι επιλεκτικός και τελικά να ακολουθείς εκείνους που η μνήμη και η καρδιά σου σε εμποδίζουν να τα αφήσεις πίσω.

Όλη αυτή η διαδικασία καθίσταται θεραπευτική, πάντα με τον χρόνο σύμμαχος σου.

Αναγνωρίζεις πλέον τι χάνεις, τι αφήνεις πίσω και νιώθεις κερδισμένος.

*Η Ρωξάνη αμίλητη όλο το βράδυ, σε μια μισοφωτισμένη γωνία του δωματίου θέλει και προσπαθεί να γράψει ένα ποίημα για τις ευεργετικές δράσεις του χρόνου. Δεν έχει ιδέα σε ποιο κόσμο βρίσκεται, ποιο τέλος θα δώσει στο ποίημα της. Κάθεται μόνη και θυμάται, αυτούς, εκείνα, όλα που δεν άλλαξαν και δεν πήγαν πουθενά αποκτώντας μια συμπάθεια για το παλιό, μια αντιπάθεια για τη λήθη. Και τα δυο δημιουργήματα του χρόνου. Ολοκληρώνει το ποίημα της.

daskalopoulou