Δύο ποιήματα για την ποίηση (και όχι μόνο).

της Ίριδας*
«Με ευλάβεια τις περνούσε μέσα από μικρές βελόνες και με πάθος κεντούσε πάνω σε λευκά χαρτιά, σα να ήταν πολύχρωμες κλωστές.»     
1.
Επανάσταση
Λάτρευε τις λέξεις.
Με ευλάβεια τις περνούσε μέσα από μικρές βελόνες και με πάθος κεντούσε πάνω σε  λευκά χαρτιά, σα να ήταν πολύχρωμες κλωστές.
Κι’ εκείνες υποτάσσονταν σιωπηλά και με μιας φυλακίζονταν στις ατελείωτες, στενόμακρες γραμμές.
Στοιβαγμένες στο ψηλότερο ράφι του γραφείου, στριμωγμένες ανάμεσα σε παλιές φωτογραφίες. Δεν τις αντίκρισε ποτέ κανείς.
Τα βράδια θαύμαζε κρυφά την απέραντη ομορφιά τους κι εκείνες, ηχούσαν μειλίχια στα χείλη της και χόρευαν στους ρυθμούς των αναστεναγμών της.
Ώσπου μια μέρα… ελευθερία!
Οι λέξεις ξεπήδησαν δειλά δειλά απ’ τα λευκά χαρτιά και σκόρπισαν σε κάθε γωνιά του κόσμου. Σαστισμένες προσγειώθηκαν σε χέρια ξένα, ήχησαν σε χείλη παιδικά.
Τις νύχτες πλάγιαζαν σε κάμαρες μοναχικές, συντρόφευαν ψυχές λησμονημένες.
Η σύνδεση αναπόφευκτη.
Η λύτρωση είναι κοντά.
_____________________________________________________________________________
2.
Δραπέτης

Χαμένος στη σκιά των παντζουριών του,
αμφιταλαντεύεται με τις λεπτές γραμμές φωτός που εισχωρούν απ’ τα μικρά κενά τους.
Σαν στάμπες στέκονται πάνω στο σώμα του, θαρρείς την γύμνια του πως τιμωρούν.
Κι όσο τα φωτεινά σημάδια εξαπλώνονται
τρέμει η ψυχή τα ερείπια της πως θ’ αποκαλυφθούν
κι ο κόσμος πως θα την χλευάσει
Για την διεστραμμένη ανάγκη της σε σκοτεινά σοκάκια να πλανιέται.
*Η Ίρις αγαπά την θάλασσα, το πορφυρό ηλιοβασίλεμα, την μυρωδιά απ΄το ξεφύλλισμα των σελίδων ενός παλιού βιβλίου, μα πιο πολύ τους ανθρώπους και το μελάνι της πένα της που -όπως λέει- τους κάνει αθάνατους.
*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Θέλεις να με νικήσεις.

της Παναγιώτας Φραν*

«Άραγε τα όνειρα υπάρχουν ή εμείς οι άνθρωποι τα φτιάξαμε για να πιστεύουμε σε κάτι;»

Σ’ έχω βάλει στο τραπέζι με κοιτάς σε κοιτώ.

Ξέρεις: θα σε πιάσω χωρίς να το σκεφτώ, θα σε βάλω σιγά σιγά στο ποτήρι μου. Σε κάθε γουλιά που θα πίνω θα ξεχάσω όλες αυτές τις σκέψεις, τις «υποθέσεις», τα δεδομένα, τα σενάρια του μυαλού που περιτυλίγονται μέσα σε όνειρα, όνειρα, όνειρα…

Άραγε τα όνειρα υπάρχουν ή εμείς οι άνθρωποι τα φτιάξαμε για να πιστεύουμε σε κάτι;

Άραγε γίνονται πραγματικότητα ή απλά μας δίνουν αισιοδοξία για να προχωράμε παρακάτω;

Ή τελικά μας προσφέρουν μόνο πόνο για κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί; Κι αν τα όνειρα τελικά είναι απλά αυταπάτες;

Τότε πως θα βρούμε την αισιοδοξία ή την ελπίδα μέσα μας γι’ όλα αυτά που μας καίνε;

Πφφφ! Ερωτήσεις, ερωτήσεις!

Και τα συμπεράσματα πολλά, γιατί δύσκολο να φύγεις από κάτι που σε πονά, δύσκολο να φύγεις από κάτι που αγαπάς, δύσκολο να θες κάποιον ή κάποια και να μην μπορείς να το δείξεις, δύσκολο να ξεχάσεις μια όμορφη στιγμή που έζησες, δύσκολο να θες να την ξαναζήσεις.

Μάλλον γιατί φοβόμαστε το παρακάτω της ιστορίας μας. Μάλλον γιατί δεν είμαστε και τόσο δυνατοί για να δώσουμε ώθηση στον ίδιο μας τον εαυτό να κάνει ένα βήμα παραπάνω  απ’ όσα πρέπει και νιώθει.

Μάλλον, μάλλον και μένουμε στο μάλλον.

Κι εγώ μένω εκεί συνεχίζω να σε κοιτώ κι εσύ με βλέπεις σαν θύτης έτοιμος να με κατασπαράξεις.

 

*Η Γιώτα Φραν αγαπά την μουσική και το καλό χιούμορ. Πιστεύει ότι το χαμόγελο είναι πηγή ζωής, γι’  αυτό δεν της αρέσουν οι άνθρωποι που δεν χαμογελούν. Κείμενά της έχει δημοσιευτεί και παλιότερα στα #ανένταχτα και μπορείτε να τα (ξανα)διαβάσετε εδώ και εδώ.

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

 

 

Πληγή σε αργή κίνηση.

της Sofia mav*

«Ψάχνω μέσα μου να βρω τι φταίει σήμερα, το κενό μεγαλώνει.»

Γεμίζω ξανά το γεμάτο μου ποτήρι χωρίς να το καταλάβω, ξεχειλίζει, βρίζω, προσπαθώ μαζέψω τον καφέ, μου πέφτει το τσιγάρο από το χέρι και κάνει μια τρύπα στο χαλί.

Κάθομαι στο πάτωμα και κοιτάω τα χέρια μου, πάλι τρέμουν. Ψάχνω μέσα μου να βρω τι φταίει σήμερα, το κενό μεγαλώνει. Οι μέρες έγιναν μήνες και οι μήνες χρόνια.

Κοιτάω το ταβάνι, ο κόσμος τρέχει, όχι όμως εγώ, μένω στάσιμη και περιμένω δεν ξέρω τι αλλά περιμένω. Οι λέξεις οργιάζουν στο κεφάλι μου αλλά δεν καταφέρνω να αρθρώσω τίποτα όταν σε βλέπω.

Μου δίνεις ένα τσιγάρο, με τα λόγια σου με κάνεις να νιώσω πάλι ζωντανή για λίγο, μέχρι να ξανά φύγεις και η πληγή να μεγαλώσει λίγο ακόμα.

 

 

*Η S. m. θα έπινε ευχαρίστως ένα διπλό καπουτσίνο σκέτο.

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν.

της Σοφίας Μάλλιου*

«Γίνομαι μέτοχος της συζήτησης.»

Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν. Άλλοι έρχονται για πολύ, άλλοι για λίγο. Ο καθένας όμως κουβαλάει τη δική του ιστορία. Πόσο διαφορετικές μα και πόσο ίδιες είναι οι ιστορίες των ανθρώπων, αυτών που έρχονται και αυτών που φεύγουν. Παρατηρώ τους ανθρώπους που βρίσκονται αυτή τη στιγμή γύρω μου. Ένα ακόμη ταξίδι για τη Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρω ποιο είναι. Έχω σταματήσει πια να μετράω.

Θα ξεκινήσω από αυτόν που κάθεται δίπλα μου. Ξέρω την ιστορία του. Εδώ και 18 ολόκληρα χρόνια. Έχει μια διαφορετική μα συνάμα ίδια ιστορία. Ίδια με εμένα σε κάποια σημεία τουλάχιστον. Ας συνεχίσω με τα κορίτσια που κάθονται στις μπροστινές θέσεις. Δεν ξέρω τις ιστορίες τους , οπότε επικεντρώνομαι σε κάποια χαρακτηριστικά. Η μία από τις δύο, έχει πολύ δυνατή φωνή και ως εκ τούτου μιλάει πολύ δυνατά. Με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που μιλάνε δυνατά. Ακόμη και ο ίδιος μου ο εαυτός με εκνευρίζει όταν τον πιάνω να μιλάει δυνατά. Η διπλανή της είναι πιο «ήσυχη». Συζήτηση για ρούχα, παπούτσια, παρέες, αγόρια και ούτω καθεξής. Μαθαίνω κατά κάποιο τρόπο την ιστορία τους. Γίνομαι μέτοχος της συζήτησης χωρίς να το θέλω.

Αρχίζω να παρατηρώ τον ηλικιωμένο κύριο που κάθεται απέναντί μου. Άλλοτε κοιτάζει απλά μπροστά έχοντας σταυρωμένα τα χέρια του, άλλοτε κοιτάζει έξω από το παράθυρο και άλλοτε επεξεργάζεται τα πρόσωπα που βρίσκονται στο οπτικό του πεδίο. Άραγε να του αρέσει να παρατηρεί ανθρώπους ή απλά το γεγονός ότι είναι ένας μοναχικός ταξιδιώτης (τουλάχιστον στο παρόν ταξίδι) τον οδήγησε στην παρατήρηση; Δε μου αρέσει η δεύτερη εκδοχή. Βάζω μουσική και σκέφτομαι. Το μυαλό μου τρέχει σε καταστάσεις και προβλήματα. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Όλα θα πάνε καλά.

 

 

*Η Σ.Μ. είναι ρομαντική ψυχή με καλλιτεχνικές ανησυχίες. Παιδί της άνοιξης με ιδιαίτερη αδυναμία στο φθινόπωρο. Ονειροπαρμένη και ενθουσιώδης με τα πάντα. Υπεραισιόδοξη σε εκνευριστικό βαθμό. Α, και υπό κατασκευή δασκάλα.

[φωτογραφία: έργο του Anthony Samaniego]

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Ο διακόπτης.

της Άννας Ραφ*

«Έγινα εσύ, είμαι εσύ.»

«Έχεις τόση μοναξιά, που την λες ελευθερία», της είπε. Δεν περίμενε απάντηση. Ήξερε πως δεν θα πάρει απάντηση. Μόνο την κοιτούσε και περίμενε. Περίμενε.

Έσφιγγε τις γροθιές του. Πού είναι τα τσιγάρα μου; Τα τσιγάρα μου. Λίγη υπομονή ακόμα. Μια ευκαιρία ακόμα.

Πέρασε καιρός. Το φώς της μέσα του είναι ακόμα αναμμένο. «Νόμιζα πως σε είδα σήμερα. Μπερδεύτηκα. Πάλι μπερδεύτηκα. Όπως προχθές στο πάρτυ.»

Φτάνει, πάω μια βόλτα.

Σήμερα σκέφτομαι να φτιάξω την ντουλάπα μου. Τα παντελόνια στο κάτω ράφι. Οι μπλούζες στο πάνω. «Ξέρω, μην μου λες συνέχεια τα ίδια. Θα βγάλω εγώ τον σκύλο βόλτα. Ναι, θα σου πάρω και τσιγάρα.»

«Μου έχεις φορτωσει τον τρόπο που μιλάς, τον τρόπο που σκέφτεσαι τις ανασφάλειες σου.»

«Έγινα εσύ, είμαι εσύ.» Η Ν. που με βλέπει καθημερινά ανησυχεί.

Ξύπνησα. Έβαλα τις μπλούζες στο πάνω ράφι και δεν σκέφτηκα να σου πάρω τσιγάρα. Το φώς σου έσβησε. Μην έρθεις πάλι να παίξεις με τον διακόπτη.

 

*Η Α. Ρ. δηλώνει ένα από τα πιο γκρινιάρικα άτομα στον πλανήτη, εάν δεν πιει καφέ. Εάν πιει -βέβαια- απλώς συνεχίζει να γκρινιάζει. Δηλώνει εξαρτημένη με το κάμπινγκ, το τζιν και τον Σωκράτη (τον Μάλαμα ντε!). Είναι η πολύχρωμη Άννα Ραφ αλλα για εμάς θα είναι το «Ραφακι» μας! 

[φωτογραφία: έργο του Ben Frost]

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Χάθηκαν στον χρόνο.

της Γεωργίας Παπά*

«Έπρεπε να χαθούν για να έρθουν οι επόμενες.»

Υπάρχουν στιγμές -κυρίως τις βραδινές ώρες- που κάθομαι και σκέφτομαι το παρελθόν. Οι σκέψεις μου τριγυρνάνε γύρω από τα παιδικά και τα σχολικά μου χρόνια και διάφορες εικόνες έρχονται ξαφνικά στο μυαλό μου.

Αναπολώ το σχολείο, τα ανέμελα χρόνια, τα γέλια, τις φωνές, τα παιχνίδια με τους φίλους… αλήθεια, τι να έγιναν άραγε οι φίλοι που είχαμε στο σχολείο;

Μην το πολύ σκέφτεσαι, σου έχω έτοιμη την απάντηση. Περνάνε δίπλα σου και δεν λέτε ούτε ένα γεια.

Πρόσωπα που στο σχολείο κάνατε παρέα, υπάρχουν πια σαν ανάμνηση, στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Η φιλιά σας πλέον διατηρείται μέσω των social media, πίσω από έναν υπολογιστή ή ένα κινητό. Ένα like ή ένα comment -ενδεχομένως- μια φορά τον χρόνο σου υπενθυμίζει ότι κάποτε βρισκόσασταν στην ίδια γειτονιά, στο ίδιο σχολείο, στην ίδια αίθουσα, στο ίδιο θρανίο.

Γιατί γίναμε έτσι; θα αναρωτηθείς. Και για αυτό σου έχω απάντηση.

Οι άνθρωποι βλέπεις αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν και τα θέλω τους. Όσο μεγαλώνεις αλλάζει ο τρόπος που σκέφτεσαι, βλέπεις διαφορετικά τα πράγματα στην ζωή και τότε αλλάζουν συνειδητά ή ασυνείδητα και οι άνθρωποι που έχεις γύρω σου.

Θα κρατήσεις δίπλα σου ανθρώπους που ταιριάζετε -αν όχι σε όλα- στα βασικά, ανθρώπους που μπορούν να σε καταλάβουν αλλά και να επικοινωνήσουν ουσιαστικά μαζί σου.

Για αυτό βλέπουμε πως δύσκολα οι φιλίες από τα παιδικά μας χρόνια και από το σχολείο κρατάνε. Ακόμα και φιλίες που δημιουργούνται στο πανεπιστήμιο, από την μια στιγμή στην άλλη, παύουν να υπάρχουν.

Δεν λέω, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις και χαίρομαι πάρα πολύ όταν τις συναντάω μπροστά μου.

Αυτό που θα σε συμβούλευα, είναι να μην σκας για τις φιλίες που χάθηκαν στον χρόνο. Έπρεπε να χαθούν για να έρθουν οι επόμενες. Μην ξεχνάς πως ο κάθε φίλος και η κάθε παρέα έχουν κάτι να σου διδάξουν: είτε είναι σωστό είτε είναι λάθος.

*Η Γεωργία Παπά είναι 19 χρονών και φοιτήτρια, που ασχολείται με την μόδα και την ομορφιά, για τις οποίες γράφει για στο προσωπικό της blog (https://myworldofg.wordpress.com). Υποστηρίζει πώς όταν την πιάνουν οι ανησυχίες της, τα κείμενα-σκέψεις «πάνε και έρχονται». Ένα τέτοιο κείμενο μοιράζεται εδώ μαζί μας.  

[φωτογραφία: έργο της illustrator Naomi Wilkison]

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Δεν ένιωσα τίποτα σήμερα

του Carmack*

«Στο δια ταύτα…»
 

Ο άνθρωπος κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής του, έχει την ανάγκη να εκφραστεί. Όταν αποφασίσει να εκφραστεί -καθώς η ενδελεχής σκέψη πρόκειται για μία φούσκα που μόνο μεγαλώνει και στο τέλος εκρήγνυται-, χρειάζεται απέναντι του να βρει έναν καλό, ακροατή, που δεν θα βαυκαλίσει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ακροατής είναι το… word μου.

Στη Θεσσαλονίκη, ένας ζεστός καφές στο χέρι, ελαφριά ζακέτα – ή φουλάρι και… ξέγνοιαστη «βολτάδα» στο κέντρο της πόλης, είναι το concept του Οκτωβρίου που «ζωντανεύει» και υποδέχεται με θέρμη τους κατοίκους της πόλης, καθώς η άφιξη του 10του μήνα του χρόνου, έχει «φέρει» και όλες τις φθινοπωρινές μυρωδιές και «μαγευτικές» εικόνες, σε μία ακόρεστη κοινωνία, που «διψάει» για να δημιουργήσει, να ονειρευτεί και να ζήσει.

Στην άλλη κατηγορία όμως, που νείρεται να… ζήσει, με ότι δυνάμεις, ενέργεια, πάθος, όρεξη, δυνατότητα διαθέτει, το σενάριο «κυλάει» διαφορετικά. Στο δια ταύτα, δεν ένιωσα τίποτα σήμερα. Ακόμη και να μην είμαι ευχαριστημένος με οποιοδήποτε κακογραμμένο σενάριο αναφορικά με τον εαυτό μου, τον άνθρωπο μου, το επάγγελμα μου και οτιδήποτε διαπροσωπικό-κοινωνικό, θα το δεχθώ και θα «επιβάλω» στο τεράστιο «εγώ» μου να ζήσει αξιοπρεπώς με το ζοφερό στίγμα που έχει χαραχθεί -πλέον- στο μυαλό.

Αλλά από τα βάθη της καρδιάς μου…
δεν ένιωσα τίποτα σήμερα.

 

* Ο Carmack εκτός από το σιωπηλό word, εμπιστεύεται την ανάγκη του για έκφραση σε εμάς. Μιλώντας για τον εαυτό του, λέει: «Η λεκτική έκφραση είναι μία από τις μεγαλύτερες αρετές που μου αρέσουν, συνδυαζόμενη πάντα με την ειλικρίνεια. Αρθρογραφώ και… δίνω ζωή στην σκέψη μου.»

[φωτογραφία: Botafogo Beach, Eduardo de Martino, 1870]

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.