Ο «Γητευτής» έρχεται τον Δεκέμβριο στο Netflix.

«Ο Τζέραλντ, ένας μεταλλαγμένος κυνηγός τεράτων, αγωνίζεται για να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο όπου συχνά οι άνθρωποι είναι πιο κακοί από τα θηρία.»

Τις τελευταίες μέρες του Οκτώβρη κυκλοφόρησε το trailer και πραγματικά φαίνεται πως αυτή η σειρά έρχεται για να ταράξει τα νερά της online streaming υπηρεσίας του Netflix, δίνοντας της το «φιλί της ζωής» σε μια περίοδο που οι συνδρομητές κάνουν συχνά παράπονα για το μη ποιοτικό περιεχόμενο. Το hype είναι ήδη τεράστιο και μετράμε αντίστροφα για την κυκλοφορία της νέας υπερπαραγωγής. Δείτε το trailer:

13/11/15: Ακόμη προσευχόμαστε για τα θύματα του Παρισιού…

Σαν σήμερα, το 2015 μία σειρά συγχρονισμένων τρομοκρατικών επιθέσεων πλήττει το Παρίσι, όπου περιλαμβάνονται εκρήξεις, πυροβολισμοί και μία κατάσταση ομηρίας στο 10ο και στο 11ο διαμέρισμα της πόλης. Σκοτώνονται τουλάχιστον 128 άνθρωποι και τραυματίζονται περισσότεροι από 180. Συνεχίστε την ανάγνωση 13/11/15: Ακόμη προσευχόμαστε για τα θύματα του Παρισιού…

«Ο Διάβολος της διπλανής πόρτας» είναι στο Netflix.

Το νέο ντοκιμαντέρ του Netflix μπορείτε να κάνετε streaming ήδη από τη Δευτέρα 04/11. Συνεχίστε την ανάγνωση «Ο Διάβολος της διπλανής πόρτας» είναι στο Netflix.

6+1 σειρές με plot twists και φόνους.

[Φόνοι, συγκινήσεις και ανατροπές]

To Speakink about και ο Αχιλλέας Μζ. προτείνουν,

Όσο ζούμε πράττουμε. Και οι σειρές λίγο πολύ βγαίνουν από την ζωή. Έτσι, δεν νομίζω πως μπορώ να σκεφτώ πως υπάρχει μία ανάμεσα σε αυτές που δεν σχετίζεται με τις πράξεις. Που δεν ασχολήθηκε με το δίλημμα ενός πρωταγωνιστή σχετικά με το πώς πρέπει να πράξει, που δεν μας ανέδειξε τις συνέπειες της πράξης ενός άλλου και εν τέλει δεν μας έθεσε κριτές στο πόσο ηθικές ή όχι ήταν οι πράξεις μερικών από αυτούς. Και όταν τελικά μας δίνεται αυτή η θέση, πραγματικά τα δίνουμε όλα και μπλέκουμε σε debate, τα οποία αν έβλεπες απ’ έξω θα είχαν σίγουρα πλάκα. Σπάνια εν τέλει συμφωνούμε για στο αν η απόφαση μίας πράξης ήταν ορθή. Κάποιοι δικαιολογούν ακόμη και τον φονιά. Δεν αναφέρω τυχαία το παράδειγμα, καθώς δεν είναι λίγες οι τηλεοπτικές παραγωγές που έχουν ως κεντρικό γεγονός έναν φόνο, με τον οποίο ο τηλεθεατής έρχεται αντιμέτωπος και άλλοτε προσπαθεί να τον διαλευκάνει, να βρει κίνητρα και άλλοθι και άλλοτε «δικάζει» ή «ξεπλένει» το έγκλημα, που καλώς ή κακώς είναι για τους περισσότερους από εμάς η κατ’ εξοχήν κακή πράξη. Το θέμα είναι πως δεν φταίει πάντα αυτός που νομίζεις και σε πολλές από αυτές τις σειρές οι ανατροπές είναι τόσες πολλές και ανέλπιστες που αν πούμε το κάτι παραπάνω για αυτές, θα ξεφεύγει και θα μοιάζει με spoiler. Παρακάτω 6 σειρές – ή αλλιώς 6+1, που ξεκινούν με έναν φόνο  (ή τέλος πάντων θάνατο που σηκώνει διαλεύκανση και συζήτηση) και μας χάρισαν τα πλέον ενδιαφέρονται plot twist.

  • Το Riverdale ήταν μια αθώα και ηθική πόλη. Τα πράγματα όμως άλλαξαν με τον φόνο του Jason Blossom, και εγώ θα πω ευτυχώς, γιατί χάρη στο γεγονός αυτό μας παραδίδεται ίσως το καλύτερο πρόσφατο εφηβικό δράμα. Στην δεύτερη σεζόν, αφού γνωρίσαμε τον φονιά του νεαρού – δεν είναι ποτέ αυτός που νομίζεις – το κέντρο βάρους μετατίθεται σε έναν άλλον εγκληματία, που οι κάτοικοι αποκαλούν «Μαύρη Κουκούλα» και φορώντας την, προσπαθεί να καθαρίσει τον τόπο από τα ανήθικα στοιχεία, που επίσης όταν την βγάλει και οι πρωταγωνιστές θα τον ξεσκεπάσουν, θα διαπιστώσεις πως μάλλον δεν είναι αυτός που νομίζεις. Ένα τρίτο αντίστοιχο γεγονός βοηθά στο ξετύλιγμα της πλοκής της τρίτης σεζόν – η οποία μόλις ολοκληρώθηκε για αυτό και δεν θα πω πολλά παραπάνω, πέραν του ότι εν τέλει δεν μας απογοήτευσε. Σε γενικές γραμμές, η WB έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά και για αυτό μιλάμε για μια σειρά αξιοπρόσεκτου επιπέδου σκηνοθεσίας και σεναρίου, με χαρακτήρες που διαρκώς εξελίσσονται έτσι ώστε το ενδιαφέρον να διατηρείται αμείωτο και όταν κάπου κάπου χάνεται, να επανακτάται με τα plot twist, που (αν και – σπανίως – λίγο αφελή) είναι πάντα καλοφτιαγμένα.

riverdale

 

  • Όταν πρωτοείδα το Elite, τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα, καθώς πίστεψα πως η σειρά αυτή ήταν ένα όμορφο κολάζ πολλών άλλων καλών σειρών που είχα ήδη παρακολουθήσει. Είχε μια δική της ιδιαίτερη αισθητική, που πολύ μου ταίριαζε και με κρατούσε, αλλά σίγουρα με εκνεύριζε ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να πραγματευτεί μια ντουζίνα ταμπού κοινωνικών θεμάτων. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά: Η πρωταγωνίστρια μας (αδυνατώ να θυμηθώ το όνομα της καθώς και για μένα ήταν απλώς η Άλισον Πάρκερ του La casa de Papel) είναι μια νεαρή επαναστατική φιγούρα (νομίζω Μαρίνα την λέγανε), που τυχαίνει να κατάγεται από μια πλούσια οικογένεια και για αυτό αναγκάζεται να συγχρωτίζεται με ανθρώπους αυτής της κάστας. Όλως τυχαίως ερωτεύεται έναν φτωχό συμμαθητή της που τυχαία βρίσκεται στο σχολείο της, και στην συνέχεια τυχαία ερωτεύεται και τον αδερφό του, που επίσης τυχαία είναι ο Ντένβερ και μόλις έχει βγει από την φυλακή. Η σειρά δεν περιορίζεται στο προαναφερθέν λαβ στόρι (aka ερωτικό τρίγωνο). Η Μαρίνα είναι φορέας του AIDS, ο «φίλος» της έχει έναν φίλο που εμπορεύεται ναρκωτικά και είναι ομοφυλόφιλος, η αδερφή του φίλου του «φίλου» της φορά χιτζάμπ καθώς είναι μουσουλμάνα, οι φτωχοί κατηγορούνται για κλοπές και κάποιες φορές είναι αθώοι και οι πλούσιοι για κακία ενώ κάποιες φορές είναι καλοί. Το κεντρικό ερώτημα είναι «Ποιος σκότωσε την Μαρίνα;», καθώς η κοπέλα αυτή που αρκετά συμπαθείς εξ αρχής, αν και δεν ξέρω αν θα έπρεπε (καθώς με δύο αδερφούς δεν μπλέκεις) δολοφονείται και το μαθαίνουμε από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Το ερώτημα είναι πολύ ξεκάθαρο, αλλά νομίζω πως υπάρχουν στιγμές που ξεχνάμε τον φόνο, καθώς πνιγόμαστε στα γύρω-γύρω, αφού η ιστορία βρίθει από κλισέ εφαρμοσμένα (καθόλου ρεαλιστικά) στις ζωές λυκειόπαιδων. Για να είμαι ειλικρινής την σειρά την είδα μονοκοπανιά αν και δεν ξέρω αν θα την είχαν δει ούτε οι μισοί αν δεν είχε προηγηθεί ο σάλος με την τέλεια ληστεία, που ορθώς χρησιμοποιήθηκε και η σειρά χάριν αυτής πουλήθηκε σωστά. Εμένα πάντως μου λείπουν οι μέρες που την έβλεπα και μάλλον θα ήθελα να την δω και στην δεύτερη σεζόν της, γιατί ρε συ (σπόιλερ αλερτ) δεν γίνεται… Θα αποδοθεί δικαιοσύνη.

elite

 

  • Η πρώτη σειρά που μου θύμισε η παραπάνω σειρά ήταν το Big little lies. Μετά χαράς το πέτυχα μέσα στον χειμώνα στη δική μας κρατική τηλεόραση, και θέλω να πιστεύω πως το ελληνικό κοινό λίγο ή πολύ θα εκτίμησε την αγορά μιας τόσο ντίσεντ σειράς ξένης παραγωγής, γιατί ωραίο το μικρό σπίτι στο λιβάδι, αλλά μεγαλώσαμε και θέλουμε κάτι πιο φρέσκο. Τι καλύτερο αν σε αυτό πρωταγωνιστεί η Ριζ Γούιδερσπουν και η Νικόλ Κιντμαν. Άλλα πολλά γνωστά ονόματα φιγουράρουν στους τίτλους αρχής, που πραγματικά με τις ερμηνείες τους πάνε αυτήν την σειρά πολύ ψηλά στην λίστα με τις αγαπημένες μου. Επικοινωνεί στον θεατή της πολλά σημαντικά μηνύματα, καθώς μας μιλά για την μονογονεϊκή οικογένεια, την ενδοοικογενειακή βία και την δυναμική της γυναίκας σε μια εποχή που μάλλον θα έπρεπε να είναι κάτι το δεδομένο. Ακολουθώντας τις ζωές των τριών βασικών πρωταγωνιστριών, που ως – μάλλον όχι μοναδικό – κοινό έχουν το ότι τα παιδιά τους φοιτούν στο ίδιο δημοτικό σχολείο, γινόμαστε μάρτυρες ενός εγκλήματος. Με σπουδαία σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια συλλέγουμε διαρκώς τα στοιχεία του εγκλήματος αυτού, χωρίς να ξέρουμε ποιος είναι το θύμα και ποιος – ή ποιοι – ο θύτης. Δίνεται στο τέλος μια αισιόδοξη και «φωτεινή» κατάληξη, και εμείς ως θεατές είμαστε πλέον οι μόνοι μαζί με τους πράττοντες που γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της δολοφονίας. Μια πολύ αξιόλογη δημιουργία του HBO, που έχει δώσει ραντεβού για μια δεύτερη δυνατότερη και πολλά υποσχόμενη σεζόν (που σύντομα έρχεται), προσθέτοντας στο ήδη δυνατό καστ, την εκρηκτική Μέριλ Στριπ

big little lies

 

  • Τα χέρια του δεν βάφει με αίμα μόνο εκείνος που σκοτώνει κυριολεκτικά κάποιον άλλον σηκώνοντας το πιστόλι, ή πνίγοντας ή μαχαιρώνοντας, αλλά και αυτός που οδηγεί έναν άνθρωπο στην αυτοκτονία. Το 13 Reasons Why? Είναι η σειρά που πρέπει ο καθένας να δει, αν φυσικά έχει το στομάχι να κατανοήσει πως φέρουμε ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να συμπεριφερθούμε στους συνανθρώπους μας και πως η ηθική αυτουργία, όταν μπορεί να αποδειχθεί είναι επίσης έγκλημα. Στην πρώτη σεζόν «ακούμε» τις 13 κασέτες που άφησε η Χάννα Μπέικερ, στις οποίες καταγράφει τους λόγους που την οδήγησαν στην αυτοκτονία. Οι έφηβοι φίλοι της μπλέκονται σε ένα «παιχνίδι» απόδοσης ευθυνών, όταν ο ένας ξεκινά να κατηγορεί τον άλλον, μερικοί προσπαθούν να αποσυνδέσουν το όνομά τους από το τραγικό αυτό γεγονός και άλλοι κάνουν σαν να μην συνέβη κάτι σπουδαίο. Στην δεύτερη σεζόν, η υπόθεση εκδικάζεται: Εκεί γνωρίζουμε ακόμη καλύτερα τον κάθε χαρακτήρα και γίνεται φανερό το πόσο διαφορετικές είναι οι απόψεις που σχηματίζουν οι άλλοι για εμάς, από εκείνες που σχηματίζουμε εμείς για τον εαυτό μας. Ο Κλέη Τζένσεν, είναι έτοιμος να κυνηγήσει τον καθένα, καθώς όλοι πρέπει πλέον να επιφορτιστούν με τις συνέπειες των πράξεων τους, χρησιμοποιώντας κάθε τεκμήριο – τις κασέτες και κάποιες πολαρόιντ που μόλις ήρθαν στο φως. Η σειρά αγγίζει πολύ ευαίσθητα ζητήματα που σίγουρα θα έπρεπε να ακουστούν, όμως πάντα με προσοχή, καθώς οι περισσότεροι χαρακτήρες που σκιαγραφούνται θα έπρεπε μάλλον να γίνουν παραδείγματα προς αποφυγήν. Μας μαθαίνει πολλά, όπως το να προσέχουμε πώς μιλάμε και πώς φερόμαστε, το ότι η αυτοκτονία δεν είναι λύση, το ότι πάντα υπάρχει κάποιος να σε ακούσει και ίσως να σου δώσει λύσεις και πολλά ακόμη που καλό θα ήταν κανείς – αν δεν την έχει δει ακόμη – να συμπεράνεις μόνος.

13rw

 

  • Με αφορμή το παραπάνω: Είναι καλύτερο να ωθείς κάποιον στα άκρα του και τελικά στην αυτοκτονία ή να είσαι φονιάς εξ αμελείας; Κατ’ αρχάς να πούμε πως κανένα από τα δύο δεν είναι καν «καλό»… Γιατί ακόμη και στην περίπτωση που πατήσεις κάποιον τυχαία με το αυτοκίνητό σου, δεν παύεις να φταις! Ακριβώς αυτό είναι και το θέμα της σχετικά πρόσφατης προσθήκης του netflix που τιτλοφορείται Dead to me. Αν μου ζητούσες να επιλέξω τρεις λέξεις που θα συνοψίζουν το θέμα της θα έλεγα τις εξής: απώλεια, φιλία, ενοχές. Λίγο πολύ έχει να κάνει με ένα ατύχημα με μια mustang, δυο γυναίκες που γίνονται φίλες εκ των οποίων η μία έχει χάσει τον άντρα της και η δεύτερη «λέει» πως έχει χάσει τον δικό της. Και κάπου εδώ καταλαβαίνεις πόσο καλά χτισμένη είναι μια σειρά, αφού μπορείς να πεις τόσα λίγα για αυτήν. Γιατί δεν έχουμε ένα build up, κατά το οποίο πρέπει να περάσουν 5-6 επεισόδια μέχρι να «μπούμε» στο θέμα. Ήδη από το πρώτο επεισόδιο έχουμε την πρώτη ανατροπή, στο δεύτερο την δεύτερη και σε κάθε επόμενο, πολλές στιγμές που σε κρατάνε και σε κάνουν να θέλεις να συνεχίσεις να βλέπεις. Και όσο βλέπεις να διαπιστώνεις πόσο ειλικρινής και «επίγεια» μπορεί να είναι μια σειρά – να μιλά δηλαδή χωρίς μεταφορές για εμάς τους ανθρώπους και για όσα μας συμβαίνουν, και πόσο χιουμοριστικά μπορεί κανείς να διαχειριστεί ακόμη και θέματα όπως αυτό που παραπάνω εξηγώ – όσο βαριά και αν είναι. Το επιχείρημα που χρησιμοποιώ όταν θέλω να πείσω κάποιον να δει την συγκεκριμένη σειρά είναι πως πέρα από εθιστική, είναι μικρή και σύντομη: 10 επεισόδια των 25-30 λεπτών. Και είμαι σίγουρος πως ξεκινώντας θα πεις «25 λεπτά είναι αυτά, δεν έχω κάτι να χάσω», αλλά τελειώνοντας θα λες πως ήθελες κι άλλο!

24-relatable-dead-to-me-gifs-for-the-jens-and-judys-in-your-group-text

 

  • Και τώρα θα σας πάω στην Γαλλία: Το La mante είναι μια σειρά, έξι μονόωρων επεισοδίων. Μια γυναίκα που πολλά χρόνια πριν έχει διαπράξει μια σειρά φόνων, ενώ βρίσκεται στην φυλακή δέχεται να βοηθήσει τις έρευνες της αστυνομίας, ώστε ακολουθώντας τα ίχνη του, να φτάσουν στον μιμητή της, ο οποίος τώρα δολοφονεί ανθρώπους χρησιμοποιώντας το μοτίβο των δικών της φόνων. Μοναδικό της αίτημα, είναι να συνεργαστεί με τον αστυνομικό γιο της, ο οποίος όμως προσπαθεί να μην έχει καμία σχέση μαζί της… Η συνεργασία αυτή, φέρνει τον ίδιο σε δύσκολη θέση, καθώς συμβάλλει στην αφύπνιση των παιδικών τραυματικών του αναμνήσεων που σχετίζονται άμεσα και με τον θάνατο του πατέρα του. Μέσα από μια μακρά εξιστόρηση των παλαιών γεγονότων, ο θεατής φτάνει σύντομα να δικαιολογεί την κατά συρροή δολοφόνο, καθώς οι ίδιες δικές της πράξεις έχουν την ρίζα τους σε μιαν άλλη παλαιότερη, σκληρή και ζοφερή υπόθεση. Σίγουρα, δεν ταυτίστηκα άμεσα με αυτήν την σειρά, αλλά μετά το τρίτο επεισόδιο, που ξεκίνησε να μπαίνει στον ρυθμό της, με έθισε και με βεβαιότητα θα έλεγα πως εμπεριέχει τις πιο ανέλπιστες – αλλά καθόλου τυχαίες και στημένες – τροπές στην πλοκή της. Μια πλοκή απλή και εν γένει ευθύγραμμη – με μετρημένα και απολύτως απαραίτητα flashbacks που έρχονται μόνο για να ξεδιαλύνουν την κατάσταση και να οδηγήσουν το μυστήριο στην λύση του. Προσπάθησα με τον καιρό να παρακολουθήσω και άλλες γαλλόφωνες σειρές, αλλά αυτή είναι η μόνη που θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα στον καθένα, αφού η ερωτική και ρομαντική αυτή γλώσσα δένει κάπως απροσδόκητα και παράδοξα με το ανησυχητικά ήρεμο και σκοτεινό ύφος της σειράς. Από τις λίγες φορές που φίλοι που τελικά την είδαν με ευχαρίστησαν και ομόφωνα δέχτηκαν πως είναι μια – όχι απλά καλή αλλά – εκπληκτικά αριστοτεχνική, καλά δομημένη και εθιστική σειρά. (Επειδή αργότερα θα με ευχαριστείτε και εσείς) Παρακαλώ προκαταβολικά!

la mante

 

  • Από αυτήν την λίστα δεν θα μπορούσε να απουσιάζει μια σειρά ντοκιμαντέρ. Το Netflix τιμά ιδιαίτερα αυτού του είδους τις σειρές και είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες προτάσεις για θέαση, την στιγμή που η μυθοπλασία μας κουράζει και θέλουμε να δούμε κάτι που είναι – ή τουλάχιστον δείχνει να είναι – πιο ρεαλιστικό. Η συγκάλυψη (the Keepers) είναι μια από τις καλές σειρές αυτής της κατηγορίας, και εκείνη που εγώ παρακολούθησα πιο πρόσφατα. Ξεκινώντας, μας συστήνει δύο ηλικιωμένες γυναίκες που υπήρξαν συμμαθήτριες σε κάποιο εκκλησιαστικό σχολείο, όταν μια νεαρή καθηγήτρια που εργαζόταν εκεί δολοφονήθηκε. Συνθέτοντας τα κομμάτια του παζλ, μιας υπόθεσης καλά θαμμένης στον χρόνο, προσπαθούν να πιάσουν το νήμα και να φτάσουν στην άκρη του, για να αποδώσουν ευθύνες. Κύριες πρωταγωνιστικές φιγούρες πέρα από τις ίδιες και την δολοφονημένη καλόγρια, είναι άλλες πρώην μαθήτριες που με τις συνεντεύξεις τους βοηθούν στην διαλεύκανση του εγκλήματος, καθώς και πρώην καθηγητές του ίδιου σχολείου που όπως όλα δείχνουν είναι αναμεμιγμένοι σε ένα καθόλου αθώο και ηθικό κύκλωμα πορνείας. Μια υπόθεση που εξελίσσεται βασισμένης σε ανατροπές και νέα στοιχεία που έρχονται στο φως, και αξίζει κανείς να παρακολουθήσει, ως τροφή για σκέψη, που μέχρι την λύση της δημιουργεί μια λίστα πολλών ερωτημάτων, με πρώτο σε αυτήν το «Ποιος και γιατί συγκάλυψε το έγκλημα;».

keepers-1

 

Seen again – Από τα προηγούμενα:

Καταληκτικά, ακόμη και αν τελείωσε το G.O.T έχει πολλά να βλέπεις. Καλά, όχι τέτοιου είδους υπερπαραγωγές, αλλά σειρές που αποτελούν τίμιες προτάσεις και σίγουρα μπορείς να επιλέξεις, όχι για απλώς σκότωμα χρόνου, αλλά για ποιοτικό και «ευχάριστο» (ακόμη και αν πήξαμε στον θάνατο) διάλειμμα από την καθημερινότητα. Γενικότερα: Να βάλετε την ζωή σας σε μια σειρά και αν δεν μπορείτε να την βάλετε, βάλετε να δείτε μια σειρά – ιδανικά, μία από τις παραπάνω. Καλές θεάσεις!

(από το – αριστουργηματικό – introductory του BLL)

 

Για το seriesholic

Mouzou3

5+1 σειρές για τους στόχους

[New Year’s resolution και οι σειρές που μπορούν να σε εμπνεύσουν]

To Speakink about και ο Αχιλλέας Μζ. προτείνουν, 

Ο κάθε νέος χρόνος που έρχεται φέρνει μαζί του νέους στόχους. Ή ακόμη και κάποιους παλιούς που πολλά έτη τώρα λες πως θέλεις να πετύχεις. Στόχοι που ανακυκλώνονται, μικροί ή μεγάλοι, οι οποίοι αργά ή γρήγορα περιμένεις να επιτευχθούν. Κάθεσαι και προγραμματίζεις το μέλλον σου, στο βάθος δώδεκα μηνών και λες πως τώρα πρέπει να κάνεις το μεγάλο βήμα και να τους προσεγγίσεις. Οι σειρές λειτουργούν και εδώ ως ένα πεδίο έμπνευσης, αφού πολλές από αυτές μας κάνουν να μιμούμαστε έναν τρόπο ζωής. Άλλες κατά την θέαση μας δίνουν απλόχερα την μέθοδο, την οποία αν μιμηθείς ή ακολουθήσεις, μπορεί στο τέλος αυτού του χρόνου να πεις πως τα κατάφερες. Παρακάτω παραθέτω 5+1 κλασικούς στόχους, και την τηλεοπτική σειρά που μπορεί να σε εμπνεύσει ή να σε βοηθήσει με αυτούς… Συνεχίστε την ανάγνωση 5+1 σειρές για τους στόχους

5+1 σειρές στις οποίες πρωταγωνιστεί η Mόδα.

To Speakink about και ο Αχιλλέας Μζ. προτείνουν, 

 

Ο κόσμος αγαπάει την μόδα. Υπάρχουν αυτοί που ακολουθούν τις τάσεις της επειδή τους αρέσουν και δεν το κρύβουν και οι άλλοι που θέλοντας και μη τελικά καταλήγουν να κάνουν τα όσα επιτάσσει. Στις σειρές εισβάλλει με πολλούς τρόπους. Από την μία με εκείνα τα προγράμματα που γίνονται τάση και όλοι τα παρακολουθούν. Από την άλλη μέσω των πρωταγωνιστών ή πρωταγωνιστριών που είναι icons. Σε μια τρίτη εκδοχή, ακόμη εμφανέστερα, η μόδα μπορεί να αποτελέσει τον κύριο σκελετό μιας σειράς. Παρακάτω θα σας μιλήσω για μερικές από αυτές, που εντάσσονται στον κόσμο της μόδας και τον χρησιμοποιούν όχι ως ένα δευτερεύον στοιχείο, αλλά οργανικά αφού καταπιάνονται με καλλιστεία, με το άνοιγμα μιας επιχείρησης με ρούχα ή με προσωπικότητες που άφησαν ανεξίτηλο στίγμα στον χώρο της μόδας:

 

  • Το Girlboss είναι μια αυτοβιογραφική σειρά του Netflix για την ζωή της Sophira Amoruso, βασισμένη στο ομώνυμο best-seller, μίας σεζόν – αφού προσφάτως ανακοινώθηκε η απότομη διακοπή της, συνεπώς και ολοκλήρωση της στα πρώτα 13 επεισόδια που ήδη είδαμε. Η νεαρή πρωταγωνίστρια – Brit Robertson – θα κρατούσε την σημαία σε μια άλλη λίστα με τους «Love to hate χαρακτήρες». Τόσο αναιδής και ιδιότροπη, που δεν έλειψαν οι αρνητικές κριτικές για την φυσιογνωμία της και για το ότι τελικά αυτό που βλέπουμε να κάνει η ιδιοκτήτρια της φίρμας Nasty Gal, δεν έρχεται σε καμία επαφή με τον φεμινισμό. Έχουμε να κάνουμε με μια κοπέλα, της οποίας την ζωή και ακολουθούμε, από την στιγμή που ανακαλύπτει ένα ιδιαίτερο τζάκετ και το πουλά στο διαδίκτυο αποκομίζοντας ένα αστρονομικό ποσό. Αυτό γίνεται το επάγγελμά της, όμως αργά ή γρήγορα ο κόσμος καταλαβαίνει την απάτη της. Αυτή καταλήγει να κλέβει και να γλυτώνει, να προσβάλλει, και εν τέλει αποφασίζει να βγάλει χρήματα δημιουργώντας την δική της διαδικτυακή επιχείρηση με ρούχα. Στην πραγματικότητα το #Girlboss αποτέλεσε πολλά περισσότερα από μια απλή σειρά… Ήταν ένα κίνημα που αφορούσε το woman power – αν και ο ίδιος αμφιβάλλω για τα μηνύματα που τελικά περνά. Μια αμφιλεγόμενη σειρά που σίγουρα μπορεί να αφορά την κάθε γυναίκα – όχι όμως μόνο τις γυναίκες – που αγαπά την μόδα, κυνηγά τα όνειρά της και σέβεται τον εαυτό της, περισσότερο από τον καθένα.

girlboss.gif

 

  • Κολεξιόν Velvet ονομάζεται μια σειρά του netfilx, για την οποία ίσως και να ακούς πρώτη φορά. Είναι μέρος της ισπανόφωνης τηλεόρασης και λίγο πολύ περνάει στην αφάνεια ανάμεσα στα τόσα προγράμματα που προσφέρονται για θέαση. Αποτελεί spin-off της σειράς velvet – που αν έχεις ψαχτεί, ίσως να γνωρίζεις –  η οποία μιλούσε για την Ισπανία των σχεδιαστών μόδας σε μια εποχή μετάβασης από την υψηλή ραπτική στην μόδα που απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Στην Κολεξιόν με τη βοήθεια των φίλων της Κλάρα, Πέδρο και Ραούλ, παρακολουθούμε την σχεδιάστρια μόδας Άννα που θέλει να ανοίξει στα τέλη του ’60 μαγαζί και σχολή σχεδίου στη Βαρκελώνη. Μια σειρά για λίγους, που όμως σίγουρα ξεχωρίζει για την αισθητική της, την φωτογραφία και τον τρόπο που επενδύεται μουσικά. Ρομαντική, βίντατζ και ιν φάσιον.

velvet.gif

 

  • Την 2η αυτοτελή σεζόν του American Crime Story: «The Assassination of Gianni Versace» πρέπει σίγουρα να την δεις. Ο γνωστός σχεδιαστής μόδας δολοφονείται το 1997, όμως τότε δεν μαθαίνουμε το στόρι εξ ολοκλήρου. Η πληροφορία δεν μεταδίδεται τόσο εύκολα όσο σήμερα, και λίγες μέρες μετά τον φόνο τα ελληνικά μέσα δεν ασχολούνται. Καιρός λοιπόν να μάθουμε την αλήθεια, μέσα από την προβολή μιας δυνατής σειράς, με σφιχτή και δεμένη πλοκή. Βέβαια η οικογένεια Versace, δεν άργησε να δηλώσει πως λυπάται που επιλέχθηκε η παραποιημένη και διαστρεβλωμένη αυτή εκδοχή από τους παραγωγούς του χαρακτήρα του Gianni. Γνήσια ή όχι, η εκδοχή του δικού του χαρακτήρα και κάθε άλλου χαρακτήρα, που κάνει έστω και μικρό πέρασμα από την οθόνη, είναι τόσο καλοδουλεμένη και τελικά βλέπουμε πρόσωπα που είναι χτισμένα με άριστη αρχιτεκτονική δομή. Μια Penelope Cruz, στον ρόλο της Donatella, η οποία διαπιστώνει μέσα από τον φόνο του αδερφού της την ίδια της την θνησιμότητα και πραγματικά δίνει ρέστα. Επίσης, ένας ψυχοπαθής δολοφόνος υποδυόμενος από τον Darren Criss που στερεί την ζωή όχι μόνο από τον Versace, αλλά και από άλλους 5 ανθρώπους. Μάλιστα μέσα από αναδρομές μαθαίνουμε στοιχεία και για τους άλλους φόνους του, και έτσι μαθαίνουμε πως ο θάνατος και το πένθος είναι ίδια για όλους, ανεξάρτητα από το αν είσαι ή όχι celebrity.

versace.gif

 

  • Όταν γνωρίζω ανθρώπους, αφού μάθω το όνομα τους, ή την ιδιότητα τους, ανοίγω το θέμα των σειρών. Όταν ξεκινώ να απαριθμώ τις αγαπημένες μου σειρές σίγουρα περνά από το μυαλό μου το Insatiable, όμως ποτέ δεν το λέω καθώς αποτελεί ένοχο μυστικό. Μια σειρά που αγαπώ – και θα αγαπήσεις. Ένα teen dramedy – (;) αδυνατώ να το προσδιορίσω ειδολογικά με ακρίβεια – που δεν θυμάμαι πότε ακριβώς είδα, καθώς μάλλον το καταβρόχθισα σε μια νύχτα, αδυνατώντας επίσης να θυμηθώ τι πραγματικά με έκανε να το ξεκινήσω. Πιθανόν με παρακίνησε η φωτογενής Debby Ryan, η οποία υποδύεται την Patty Bladell, μια νεαρή κοπέλα που δέχεται bulling λόγω των παραπανίσιων κιλών της, όταν ένα βράδυ αποφασίζει να υπερασπιστεί τον εαυτό της και χειροδικεί εναντίον ενός αστέγου, ο οποίος με την σειρά του την χτυπά και της σπάει το σαγόνι. Τότε η Patty νοσηλεύεται και μη μπορώντας να τραφεί κανονικά για τρεις ολόκληρους μήνες, επιστρέφει αδυνατισμένη. Ο δικηγόρος υπεράσπισής της, ο Bob, αποφασίζει να την στείλει στα καλλιστεία. Η ίδια εξακολουθεί να είναι ανασφαλής, ενώ οι κριτικές και τα υβριστικά σχόλια την ακολουθούν, όμως πλέον είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα, αψηφώντας κάθε εμπόδιο στον δρόμο για την νίκη. Η πλοκή διακρίνεται για τις ανέλπιστες τροπές της, και συχνά μας αποπροσανατολίζει καθώς δεν περιορίζεται στα καλλιστεία, το make-up και τα λαμπερά φορέματα. Απαγωγές, φόνοι και άλλοι μπελάδες, έρχονται στον δρόμο της πρωταγωνίστριας, όμως ο Bob είναι εκεί… Και οι δυο τους, ως αχόρταγο δίδυμο, πάντα την σκαπουλάρουν.

insitable

  • Αν τώρα έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο, και το GNTM που κάνει ήδη θραύση δεν σου αρκεί, μπορείς να έχεις στενή επαφή με μόδα, φωτογραφήσεις και μοντέλα παρακολουθώντας άλλα reality show. Η Tyra Banks στο Αμερικανικό Next top model και η Heidi Clum στο Project Runway, δίνουν εδώ και χρόνια μαθήματα στυλ μέσα από τα εν λόγω Reality. Σε πολλούς απολογούμαι γιατί βλέπω την ελληνική εκδοχή του ΝΤΜ, λέγοντας πως θεωρώ πως έχει άμεση σχέση με την μόδα και την τέχνη (εννοώ τις φωτογραφήσεις μόδας) και επίσης τι καλύτερο από το να βλέπεις 20κατι φρέσκα και όμορφα κορίτσια να κυνηγούν το όνειρο τους (κυρίως για αυτό :Ρ); Το Project Runway τώρα, είναι ό,τι πιο σχετικό με την μόδα, αφού βλέπουμε ρούχα – καθημερινά ή υψηλής ραπτικής –  να φτιάχνονται εκ του μηδενός, δια χειρός αν μη τι άλλο άκρως ταλαντούχων σχεδιαστών. Η πρόσφατη μεταφορά του στην Ελλάδα, με παρουσιάστρια την Ευαγγελία Αραβανή δεν δείχνει να χαίρει της εκτίμησης των τηλεθεατών, αλλά εγώ θα πω πως σίγουρα δεν είναι κακό και αξίζει να το τσεκάρεις.

giphy.gif

 

 

Για το Seriesholic

Mouzou3

5 Σειρές που θα ξυπνήσουν (ή θα καταρρίψουν) τους φόβους σου.

To Speakink about και ο Αχιλλέας Μζ. προτείνουν, 

Με τις σειρές τρόμου ουδέποτε είχα καλή σχέση. Απορούσα μάλιστα – ακόμη και με τις ταινίες παρότι δεν ανήκουν στα χωράφια αυτής της στήλης – γιατί πολλοί φίλοι και γνωστοί επέλεγαν συχνά αυτόν τον τρόπο ψυχαγωγίας. Για να γίνω σαφής: Πάντα ήθελα να παρακολουθήσω κάτι που θα μου προκαλέσει ένα συναίσθημα, κατά κύριο λόγο θετικό. Προτιμούσα να γελάσω, να προβληματιστώ ή ακόμη και να αποκομίσω κάτι από μία θέαση. Από την άλλη αδυνατούσα να κατανοήσω γιατί κάποιος εκθέτει τον εαυτό του στον τρόμο ή τον φόβο. Αργότερα, σε μια προσπάθεια πιο ενήλικων θεάσεων άρχισα να διαπιστώνω την γοητεία των άλλων συναισθημάτων που μπορεί να προκαλέσει μια σειρά. Η ανατριχίλα, το σασπένς ή ευθεία αντιμετώπιση των φόβων μου μέσα από μερικά επεισόδια άρχισε τελικά να μου αρέσει. Παρακάτω προτείνω τηλεοπτικές σειρές κατά τις οποίες ξύπνησαν ή καταρρίφθηκαν κάποιοι από τους κλασικούς φόβους που είχα – και όλοι έχουμε – και ο καθένας πρέπει να δει.

  • Το Stranger things των αδελφών Ντάφερ προκάλεσε έκπληξη όταν προβλήθηκε το καλοκαίρι του 2016, ενώ σίγουρα άφησε ανεξίτηλο στίγμα στο είδος που αποτελεί κράμα επιστημονικής φαντασίας και σειράς τρόμου. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από το γεγονός της εξαφάνισης ενός μικρού αγοριού, σε μια μικρή πόλη, κατά την οποία αποκαλύπτεται ένα μυστήριο που εμπλέκει μυστικά πειράματα, υπερφυσικές δυνάμεις και ένα παράξενο κορίτσι. Η σειρά καταφέρνει να εξισορροπεί τον τρόμο με μια γλυκιά νοσταλγία των ‘80s, ενώ κατοπινές δηλώσεις των συντελεστών επικύρωσαν την διαδιδόμενη φήμη, πως ΝΑΙ, όλα όσα βλέπουμε βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα ή έστω σε ευρέως γνωστές συνωμοσιακές θεωρίες που σχετίζονται με πειράματα σε ανθρώπους. Δεν θα χάσεις τον ύπνο σου, αλλά σίγουρα θα προβληματιστείς πάνω σε κάτι, το οποίο για να λέμε την αλήθεια καλά θα κάνει να σε φοβίζει.

stranger things.gif

 

  • Αντίστοιχα ανάμεικτα συναισθήματα προβληματισμού που οδηγεί σε φόβο για την άγνοια μας, σχετικά όμως εδώ με το παιχνίδι της πολιτικής, μου δημιουργεί το House of cards. Ίσως η πρώτη σειρά που αγάπησα και τελευταία που θα σταματήσω να αγαπώ, με έναν Kevin Spacey (Frank Underwood) στα καλύτερά του, πάντα βουτηγμένο στο ψέμα και τις πλεκτάνες. Άξια συνοδοιπόρος, η Robin Wright (Claire Underwood), η οποία στον τελευταίο φρέσκο κύκλο – ανέβηκε μόλις χθες, 2/11 ολόκληρος στο Netflix – θα κρατήσει ως πρώτη γυναίκα πρόεδρος των Η.Π.Α. τα ηνία. Ο πρώτος έπειτα από κάποιες αποκαλύψεις για την προσωπική του ζωή, εκδιώχθηκε άρον των άρον, ενώ η εταιρία – κάπως ακραία – έσβησε ακόμη και το όνομά του από τους συντελεστές, προσπαθώντας να αποφύγει την όποια σύνδεση της σειράς με τον εν λόγω ηθοποιό. Σε κάθε περίπτωση ο άλλοτε αγνός και ηθικός Spacey έχει ήδη από το 2013 γράψει την δική του ιστορία ως κακός και ανήθικος Frank, κρατώντας ψηλά για αρκετούς κύκλους μια σειρά που σε αρκετές στιγμές της δεν ξέφευγε από το μοτίβο της και συχνά χώλαινε, διδάσκοντας μας πως ίσως τελικά ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα – ειδικά αν θέλεις να συνεχίσεις να μένεις στον Λευκό Οίκο – και κάνοντας μας να αγαπήσουμε όχι τόσο την ίδια την σειρά, αλλά τους πρωταγωνιστές της. Να αγαπήσουμε περισσότερο τους «κακούς» του πολιτικού αυτού παιχνιδιού, που συχνά μας τρόμαζε το πού μπορούν να φτάσουν για να κρατήσουν την εξουσία. Εγώ πάντως με όλη μου την ειλικρίνεια, δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτόν τον Spacey που αποστρέφεται στο κοινό του, και το κάνει σύμμαχο και συνεργάτη στην κάθε απάτη του, ενώ με βαριά καρδιά θα παρακολουθήσω την 6η και τελευταία σεζόν, στην οποία προτίμησαν να απουσιάζει, «σκοτώνοντας» τον.

house of cards

 

  • Το Mr. robot είναι ένα δραματικό θρίλερ του Sam Esmail, που γεννήθηκε το 2015 και μετράει τρεις σεζόν. Τις δύο πρώτες τις παρακολούθησα στον ελάχιστο δυνατό χρόνο, και πραγματικά εκτίμησα τα πάντα σε αυτές: Τα Plot twist που δεν υπάρχουν απλώς για να υπάρχουν, τις ερμηνείες, το σενάριο και την σκηνοθεσία. Την 3η σεζόν δεν την είδα ακόμη – παρόλο που έχει παίξει εδώ και αρκετό καιρό – γιατί η συγκεκριμένη σειρά θέλει τον χρόνο της,  αφού είναι πραγματική τέχνη και απαιτεί παράλληλα μίαν ορισμένη ψυχολογική προετοιμασία, αν όντως θέλεις να κατανοήσεις τα όσα προβάλλει. Έχουμε να κάνουμε με έναν εξαιρετικό νέο ηθοποιό, τον Rami Malek (ως Elliot), του οποίου την ζωή και ακολουθεί η σειρά, που πάσχει από αγχώδη κοινωνική διαταραχή, κατάθλιψη και παραισθήσεις και αναγκάζεται να ζει στην απομόνωση. Ο Elliot συνδέεται με τους ανθρώπους χακάροντάς τους, ενώ στην πορεία της πλοκής στρατολογείται από έναν εξεγερσιακό αναρχικό – Τον Mr. Robot – και συμμετέχει σε μια ομάδα από hacktivists, την fsociety, με σκοπό να χρησιμοποιήσει πλέον τις τεχνολογικές του γνώσεις προς το συμφέρον των «καλών» και να διαγράψει τα χρέη όλων των ανθρώπων, καταστρέφοντας μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες στον κόσμο (την E Corp). Ξυπνάει όλους τους φόβους μας που σχετίζονται με την τεχνολογία και την ιδιωτικότητα που συχνά αυτή μας στερεί, ενώ παράλληλα τους καταρρίπτει, αφού στο τέλος το καλό νικάει πανηγυρικά.

mr robot

  • Εάν θέλεις μια σειρά που δεν βλέπεις μόνος και με κλειστά φώτα, το American horror story είναι ό,τι ψάχνεις. Οι Μέρφι και Φάλτσακ δημιουργούν θεματικά αυτοτελείς σεζόν για το FX, κάθε μία από τις οποίες περιγράφει ξεχωριστές ιστορίες, με νέα πρόσωπα και γεγονότα. Στην πρώτη σεζόν μία οικογένεια μετακομίζει σε ένα στοιχειωμένο σπίτι, η δεύτερη λαμβάνει χώρα σε ένα άσυλο για ψυχασθενείς εγκληματίες, η τρίτη ασχολείται με μάγισσες και βουντού. Η τέταρτη σεζόν αφιερώνεται ολόκληρη σε ένα τσίρκο της Φλόριντα και δεν θέλεις να την δεις αν φοβάσαι τους κλόουν. Η πέμπτη σεζόν από την άλλη έχει να κάνει με ένα στοιχειωμένο ξενοδοχείο και επίσης δεν θέλεις να την δεις αν ετοιμάζεσαι να ταξιδέψεις. Και έτσι έχουμε άλλες δύο σεζόν, το μοτίβο των οποίων πιθανόν καταλαβαίνεις ποιο ακριβώς είναι, αφού μέσω της σειράς πλασάρονται οι κυριότερες εικόνες που προκαλούν κλασικά φόβο και τρόμο. Τα θέματα των 7 σεζόν που έχουν προβληθεί μέχρι στιγμής είναι: Απιστία, Τρέλα, Καταπίεση, Διακρίσεις, Εθισμός, Εξαφάνιση, Φόβος. Σίγουρα πάντως το highlight όλων αυτών των κύκλων αποτελεί η 5η σεζόν στην οποία εμφανίζεται η Lady Gaga, ως σέξι και θανατηφόρα ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, αποδεικνύοντας το πόσο πραγματικά ταλαντούχα είναι.

american horror story

 

  • Η πρώτη δική μου επαφή με σειρά που με φόβισε ήταν σίγουρα η 10η εντολή. Το ελληνικό διαμαντάκι σειρών μυστηρίου είναι αυτό λοιπόν, και ό,τι άλλο υπογράφει ο Πάνος Κοκκινόπουλος. Σακάλη και Ρίσβας στο σενάριο, επαναπραγματεύονται στα αυτοτελή επεισόδια, εγκλήματα που σόκαραν το πανελλήνιο. Θα παραδεχτείς την σειρά για τη μουσική, αρκετές φορές για το σενάριο, και πάντα για την επιλογή του κάστ και τις ερμηνείες, αλλά σίγουρα θα βρεις αδυναμίες στα εφέ, το αίμα που πολλές φορές δεν πείθει, ή το πυροβολισμό που μπορεί πιο πολύ να θυμίζει πυροτέχνημα. Ακριβώς για αυτό εκτιμώ όμως προσωπικά τους συντελεστές αυτής της σειράς, καθώς πραγματικά «κλέβουν» την όποια αστοχία, δίχως υψηλό budget και υπερπαραγωγές, χρησιμοποιώντας την τέχνη. Ποντάρουν περισσότερο στην υποκριτική και το σενάριο, παρά στο μακιγιάζ και τα κοστούμια για παράδειγμα. Τα εγκλήματα που είδαμε να μεταφέρονται στην μικρή οθόνη ήταν πολλά και με μια απλή αναζήτηση στο google θα δεις σε αντίστοιχα άρθρα ποια επεισόδια χαίρουν περισσότερης εκτίμησης. Ξεκινώντας από τον Κόκκινο κύκλο και την 10η εντολή στον Alpha, είχαμε στην συνέχεια μερικές εξαιρετικές υποθέσεις στον 3ο νόμο του Mega, το ’14 κάναμε πάρτι γιατί η 10η εντολή επέστρεψε για λίγα ακόμη επεισόδια, ενώ ο εθισμός συνεχίζεται μέχρι σήμερα: Αν δεν το πήρε το μάτι σου ακόμη, στο Open προβάλλονται νέα επεισόδια, αυτήν την φορά υπό τον τίτλο «ΟΥ ΦΟΝΕΥΣΕΙΣ». Τα κίτρινα γράμματα στο τέλος κάθε επεισοδίου που ενημερώνουν για την εξέλιξη της υπόθεσης είναι ό,τι καλύτερο έχει υπάρξει σε σειρά αντίστοιχου είδους – εντός και εκτός Ελλάδας.

10h entolh

Seen again – από τα προηγούμενα:

  • Αν είσαι τεχνοφοβικός δες (ή μην δεις) το Black Mirror.
  • Αν φοβάσαι τους ληστές ή τις μάσκες  δες (ή μην δεις) το La Casa de Papel.

Να βλέπετε ωραίες σειρές, ακόμη και αν αυτές σας φοβίζουν. Ίσως είναι ένας τρόπος να έρθετε αντιμέτωποι με τον φόβο και συχνά να τον νικήσετε. Οι σειρές είναι σιγουρα πολλές φορές μια διέξοδος, αλλά για να λέμε και αλήθειες δεν γίνεσαι και ήρωας αν δεις μια σειρά τρόμου. Πάντως μην κάνετε το λάθος που έκανα και τις αποφεύγετε. Γενικά: Να βάλετε την ζωή σας σε μια σειρά και αν δεν μπορείτε να την βάλετε, βάλετε να δείτε μια σειρά – μία από τις παραπάνω ίσως. Καλές θεάσεις!