«Είμαι πολύ όμορφη για αυτόν τον κόσμο»

[Συζήτηση για την ομορφιά]

Το μήνυμα του αναγνώστη:Είμαι πολύ όμορφη για αυτόν τον κόσμο

·Η απάντηση της Θεοδώρας·

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα να σου απαντήσω είναι: σιγά καλέ. Σεβόμενη ωστόσο το γεγονός ότι μπήκες στη διαδικασία να μοιραστείς τον (;) προβληματισμό σου, θα απαντήσω εκτενέστερα, εκτιμώντας ότι το άτομο που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Η/Υ είναι εγωκεντρικό.

Μαντεύω ότι έχεις αδύναμο χαρακτήρα -δεν ξέρω γιατί, ούτε μπορώ να εξάγω συμπεράσματα από μια φράση, επομένως απλώς μαντεύω- ότι στην προσπάθεια σου να δείξεις ότι αξίζεις στον κοινωνικό σου περίγυρο, τοποθετείς τον εαυτό σου ένα σκαλοπάτι πιο πάνω από τους «συνηθισμένους» ανθρώπους και σε εισάγεις σε μία «ελίτ» επειδή πληροίς κάποια κριτήρια που εσύ δημιούργησες. 

Δεν καταλαβαίνω πού κολλάει το ότι είσαι όμορφη με τον υπόλοιπο κόσμο (που απ’ ό,τι καταλαβαίνω θεωρείς ότι είναι άσχημος). Ο κόσμος δεν είναι αψεγάδιαστος. Ούτε κι εσύ.  Δούλεψε και το μέσα σου.

·Η απάντηση του Αχιλλέα·

Κάποιος υπέρμαχος της μετριοφροσύνης θα σε αποκαλούσε «ψώνιο» ή «ωραιοπαθή». Θα εμπνεόταν πολύ από την δήλωσή σου και θα είχε να σου προσάψει πολλές κατηγορίες, καθώς θα αναρωτιόταν «ποια νομίζεις πώς είσαι» και θα συμπέρανε πως «έχεις καβαλήσει το καλάμι». Εγώ όμως δεν είμαι ένας από αυτούς.

Αν πραγματικά νιώθεις πως είσαι πολύ όμορφη για αυτόν τον κόσμο, χαίρομαι για σένα και σου βγάζω το καπέλο, γιατί νομίζω πως βήμα – βήμα κατάφερες να χτίσεις ένα προφίλ στο οποίο κυριαρχούν θετικά συναισθήματα όπως αυτό της αυτοπεποίθησης. Είναι ωραίο κανείς να νιώθεις ωραίος. Είναι επίσης ωραίο να αισθάνεται κανείς περήφανος για το ότι είναι ωραίος, αν έχει προσπαθήσει να δείχνει ωραίος (ακολουθώντας υγιεινό τρόπο ζωής, έχοντας υψηλή αισθητική κτλ.). Από την άλλη λένε πως δεν μπορείς να χαίρεσαι για κάτι, αν αυτό σου δόθηκε από την φύση. Εγώ διαφωνώ και σε αυτό το σημείο: Έχεις κάθε δικαίωμα να περηφανευτείς για το ότι είχες την τύχη να γεννηθείς όμορφη, να αναδεικνύεις όλα τα όμορφα σημεία σου, ενώ θεωρώ πως μπορείς ακόμη και να χρησιμοποιείς την ομορφιά σου, αν χάρη αυτής σου είναι πιο εύκολο να κερδίσεις κάτι. Ακόμη και αν κάνεις το τελευταίο κρίνω πως δεν φταις εσύ, αλλά το ότι ζεις σε μια κοινωνία στην οποία ακόμη και η δοσμένη ομορφιά μπορεί να αποτελέσει «διαβατήριο» για οτιδήποτε.

Αν στην περίπτωση σου η δήλωση «είμαι πολύ όμορφη για αυτόν τον κόσμο» είναι απλώς μια δήλωση αυταρέσκειας, νομίζω πως τα πράγματα είναι λίγο πιο σοβαρά και όχι τόσο αισιόδοξα. Για αυτό πρέπει κατ’ αρχάς να διαλευκάνεις τι ακριβώς εννοείς όταν λες ότι είσαι όμορφη: Είσαι μια κοπέλα με πολλά φυσικά χαρίσματα; Προσέχεις πολύ τον εαυτό σου; Δουλεύεις πολύ σκληρά προκειμένου να διατηρείς την ομορφιά σου; Στις μέρες μας, στο επίπεδο εξέλιξης που βρίσκεται η τέχνη του μακιγιάζ, η μόδα και ό,τι αφορά την περιποίηση, θεωρώ δύσκολο το να χαρακτηρίσεις κάποιον «άσχημο» – ειδικά μια γυναίκα. Μπορεί κάποιος να είναι κακόγουστος, κακοντυμένος, να έχει αισθητική β’ κλάσης, όχι όμως να είναι άσχημος. Δευτερευόντως θα ήθελα να ξέρω ποια συναισθήματα σου προκαλεί αυτή η ιδέα που έχεις, το ότι δηλαδή είσαι πολύ όμορφη για τον κόσμο μας: Βλέπεις όλους εμάς, του υπόλοιπους ως άσχημους; Θεωρείς πως η ομορφιά σου είναι κατάρα και σου έχει κλείσει κάποιες πόρτες; Δεν σε προσεγγίζουν ερωτικά γιατί είσαι τόσο τέλεια και σε φοβούνται; Και εγώ δηλώνω συχνά, πως νιώθω πιο έξυπνος από τον μέσο άνθρωπο (λιθοβολείστε με). Ωστόσο, αυτό δεν με δυσκολεύει να συναναστρέφομαι με άλλους ανθρώπους, γιατί μπορεί εγώ να έχω ευφυία αλλά και αυτός που βρίσκεται απέναντί μου είναι σίγουρα σε κάποιον τομέα ανώτερος από εμένα. Θέτω ως στόχο το να έχω δίπλα ανθρώπους καλύτερους από εμένα σε κάτι, γιατί έτσι βελτιώνομαι και προσεγγίζω μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου μέρα με τη μέρα. Το πρόβλημα στη δική σου περίπτωση είναι ότι τα κριτήρια της ωραιότητας είναι ως επί το πλείστον υποκειμενικά. Εύχομαι πραγματικά να είσαι όντως όμορφη στα μάτια πολλών ανθρώπων, ώστε να πω πως τελικά είσαι αντικειμενικά ωραία κοπέλα. Αν είσαι τόσο όμορφη, εύχομαι επίσης να σε δω κάποια στιγμή από κοντά και να θαυμάσω την ομορφιά σου. Αυτό που εύχομαι όμως πιο πολύ είναι να μην είσαι μόνο πολύ όμορφη για τον κόσμο μας, αλλά και κάτι άλλο «πολύ». Γιατί – μην το ξεχνάς – η ομορφιά φεύγει. Υπάρχουν άλλα στοιχεία όμως που έχουν αντοχή στον χρόνο και συχνά κρινόμαστε τελικά από τον βαθμό στο οποίο κατέχουμε αυτά!

(άκου αυτό και χαλάρωσε Αφροντίτα μας!)

 

Πίνακας: The Judgment of Paris” by Peter Paul Reubens (ca. 1638)

6+1 σειρές με plot twists και φόνους.

[Φόνοι, συγκινήσεις και ανατροπές]

To Speakink about και ο Αχιλλέας Μζ. προτείνουν,

Όσο ζούμε πράττουμε. Και οι σειρές λίγο πολύ βγαίνουν από την ζωή. Έτσι, δεν νομίζω πως μπορώ να σκεφτώ πως υπάρχει μία ανάμεσα σε αυτές που δεν σχετίζεται με τις πράξεις. Που δεν ασχολήθηκε με το δίλημμα ενός πρωταγωνιστή σχετικά με το πώς πρέπει να πράξει, που δεν μας ανέδειξε τις συνέπειες της πράξης ενός άλλου και εν τέλει δεν μας έθεσε κριτές στο πόσο ηθικές ή όχι ήταν οι πράξεις μερικών από αυτούς. Και όταν τελικά μας δίνεται αυτή η θέση, πραγματικά τα δίνουμε όλα και μπλέκουμε σε debate, τα οποία αν έβλεπες απ’ έξω θα είχαν σίγουρα πλάκα. Σπάνια εν τέλει συμφωνούμε για στο αν η απόφαση μίας πράξης ήταν ορθή. Κάποιοι δικαιολογούν ακόμη και τον φονιά. Δεν αναφέρω τυχαία το παράδειγμα, καθώς δεν είναι λίγες οι τηλεοπτικές παραγωγές που έχουν ως κεντρικό γεγονός έναν φόνο, με τον οποίο ο τηλεθεατής έρχεται αντιμέτωπος και άλλοτε προσπαθεί να τον διαλευκάνει, να βρει κίνητρα και άλλοθι και άλλοτε «δικάζει» ή «ξεπλένει» το έγκλημα, που καλώς ή κακώς είναι για τους περισσότερους από εμάς η κατ’ εξοχήν κακή πράξη. Το θέμα είναι πως δεν φταίει πάντα αυτός που νομίζεις και σε πολλές από αυτές τις σειρές οι ανατροπές είναι τόσες πολλές και ανέλπιστες που αν πούμε το κάτι παραπάνω για αυτές, θα ξεφεύγει και θα μοιάζει με spoiler. Παρακάτω 6 σειρές – ή αλλιώς 6+1, που ξεκινούν με έναν φόνο  (ή τέλος πάντων θάνατο που σηκώνει διαλεύκανση και συζήτηση) και μας χάρισαν τα πλέον ενδιαφέρονται plot twist.

  • Το Riverdale ήταν μια αθώα και ηθική πόλη. Τα πράγματα όμως άλλαξαν με τον φόνο του Jason Blossom, και εγώ θα πω ευτυχώς, γιατί χάρη στο γεγονός αυτό μας παραδίδεται ίσως το καλύτερο πρόσφατο εφηβικό δράμα. Στην δεύτερη σεζόν, αφού γνωρίσαμε τον φονιά του νεαρού – δεν είναι ποτέ αυτός που νομίζεις – το κέντρο βάρους μετατίθεται σε έναν άλλον εγκληματία, που οι κάτοικοι αποκαλούν «Μαύρη Κουκούλα» και φορώντας την, προσπαθεί να καθαρίσει τον τόπο από τα ανήθικα στοιχεία, που επίσης όταν την βγάλει και οι πρωταγωνιστές θα τον ξεσκεπάσουν, θα διαπιστώσεις πως μάλλον δεν είναι αυτός που νομίζεις. Ένα τρίτο αντίστοιχο γεγονός βοηθά στο ξετύλιγμα της πλοκής της τρίτης σεζόν – η οποία μόλις ολοκληρώθηκε για αυτό και δεν θα πω πολλά παραπάνω, πέραν του ότι εν τέλει δεν μας απογοήτευσε. Σε γενικές γραμμές, η WB έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά και για αυτό μιλάμε για μια σειρά αξιοπρόσεκτου επιπέδου σκηνοθεσίας και σεναρίου, με χαρακτήρες που διαρκώς εξελίσσονται έτσι ώστε το ενδιαφέρον να διατηρείται αμείωτο και όταν κάπου κάπου χάνεται, να επανακτάται με τα plot twist, που (αν και – σπανίως – λίγο αφελή) είναι πάντα καλοφτιαγμένα.

riverdale

 

  • Όταν πρωτοείδα το Elite, τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα, καθώς πίστεψα πως η σειρά αυτή ήταν ένα όμορφο κολάζ πολλών άλλων καλών σειρών που είχα ήδη παρακολουθήσει. Είχε μια δική της ιδιαίτερη αισθητική, που πολύ μου ταίριαζε και με κρατούσε, αλλά σίγουρα με εκνεύριζε ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να πραγματευτεί μια ντουζίνα ταμπού κοινωνικών θεμάτων. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά: Η πρωταγωνίστρια μας (αδυνατώ να θυμηθώ το όνομα της καθώς και για μένα ήταν απλώς η Άλισον Πάρκερ του La casa de Papel) είναι μια νεαρή επαναστατική φιγούρα (νομίζω Μαρίνα την λέγανε), που τυχαίνει να κατάγεται από μια πλούσια οικογένεια και για αυτό αναγκάζεται να συγχρωτίζεται με ανθρώπους αυτής της κάστας. Όλως τυχαίως ερωτεύεται έναν φτωχό συμμαθητή της που τυχαία βρίσκεται στο σχολείο της, και στην συνέχεια τυχαία ερωτεύεται και τον αδερφό του, που επίσης τυχαία είναι ο Ντένβερ και μόλις έχει βγει από την φυλακή. Η σειρά δεν περιορίζεται στο προαναφερθέν λαβ στόρι (aka ερωτικό τρίγωνο). Η Μαρίνα είναι φορέας του AIDS, ο «φίλος» της έχει έναν φίλο που εμπορεύεται ναρκωτικά και είναι ομοφυλόφιλος, η αδερφή του φίλου του «φίλου» της φορά χιτζάμπ καθώς είναι μουσουλμάνα, οι φτωχοί κατηγορούνται για κλοπές και κάποιες φορές είναι αθώοι και οι πλούσιοι για κακία ενώ κάποιες φορές είναι καλοί. Το κεντρικό ερώτημα είναι «Ποιος σκότωσε την Μαρίνα;», καθώς η κοπέλα αυτή που αρκετά συμπαθείς εξ αρχής, αν και δεν ξέρω αν θα έπρεπε (καθώς με δύο αδερφούς δεν μπλέκεις) δολοφονείται και το μαθαίνουμε από το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Το ερώτημα είναι πολύ ξεκάθαρο, αλλά νομίζω πως υπάρχουν στιγμές που ξεχνάμε τον φόνο, καθώς πνιγόμαστε στα γύρω-γύρω, αφού η ιστορία βρίθει από κλισέ εφαρμοσμένα (καθόλου ρεαλιστικά) στις ζωές λυκειόπαιδων. Για να είμαι ειλικρινής την σειρά την είδα μονοκοπανιά αν και δεν ξέρω αν θα την είχαν δει ούτε οι μισοί αν δεν είχε προηγηθεί ο σάλος με την τέλεια ληστεία, που ορθώς χρησιμοποιήθηκε και η σειρά χάριν αυτής πουλήθηκε σωστά. Εμένα πάντως μου λείπουν οι μέρες που την έβλεπα και μάλλον θα ήθελα να την δω και στην δεύτερη σεζόν της, γιατί ρε συ (σπόιλερ αλερτ) δεν γίνεται… Θα αποδοθεί δικαιοσύνη.

elite

 

  • Η πρώτη σειρά που μου θύμισε η παραπάνω σειρά ήταν το Big little lies. Μετά χαράς το πέτυχα μέσα στον χειμώνα στη δική μας κρατική τηλεόραση, και θέλω να πιστεύω πως το ελληνικό κοινό λίγο ή πολύ θα εκτίμησε την αγορά μιας τόσο ντίσεντ σειράς ξένης παραγωγής, γιατί ωραίο το μικρό σπίτι στο λιβάδι, αλλά μεγαλώσαμε και θέλουμε κάτι πιο φρέσκο. Τι καλύτερο αν σε αυτό πρωταγωνιστεί η Ριζ Γούιδερσπουν και η Νικόλ Κιντμαν. Άλλα πολλά γνωστά ονόματα φιγουράρουν στους τίτλους αρχής, που πραγματικά με τις ερμηνείες τους πάνε αυτήν την σειρά πολύ ψηλά στην λίστα με τις αγαπημένες μου. Επικοινωνεί στον θεατή της πολλά σημαντικά μηνύματα, καθώς μας μιλά για την μονογονεϊκή οικογένεια, την ενδοοικογενειακή βία και την δυναμική της γυναίκας σε μια εποχή που μάλλον θα έπρεπε να είναι κάτι το δεδομένο. Ακολουθώντας τις ζωές των τριών βασικών πρωταγωνιστριών, που ως – μάλλον όχι μοναδικό – κοινό έχουν το ότι τα παιδιά τους φοιτούν στο ίδιο δημοτικό σχολείο, γινόμαστε μάρτυρες ενός εγκλήματος. Με σπουδαία σκηνοθεσία και μουσική επιμέλεια συλλέγουμε διαρκώς τα στοιχεία του εγκλήματος αυτού, χωρίς να ξέρουμε ποιος είναι το θύμα και ποιος – ή ποιοι – ο θύτης. Δίνεται στο τέλος μια αισιόδοξη και «φωτεινή» κατάληξη, και εμείς ως θεατές είμαστε πλέον οι μόνοι μαζί με τους πράττοντες που γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της δολοφονίας. Μια πολύ αξιόλογη δημιουργία του HBO, που έχει δώσει ραντεβού για μια δεύτερη δυνατότερη και πολλά υποσχόμενη σεζόν (που σύντομα έρχεται), προσθέτοντας στο ήδη δυνατό καστ, την εκρηκτική Μέριλ Στριπ

big little lies

 

  • Τα χέρια του δεν βάφει με αίμα μόνο εκείνος που σκοτώνει κυριολεκτικά κάποιον άλλον σηκώνοντας το πιστόλι, ή πνίγοντας ή μαχαιρώνοντας, αλλά και αυτός που οδηγεί έναν άνθρωπο στην αυτοκτονία. Το 13 Reasons Why? Είναι η σειρά που πρέπει ο καθένας να δει, αν φυσικά έχει το στομάχι να κατανοήσει πως φέρουμε ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να συμπεριφερθούμε στους συνανθρώπους μας και πως η ηθική αυτουργία, όταν μπορεί να αποδειχθεί είναι επίσης έγκλημα. Στην πρώτη σεζόν «ακούμε» τις 13 κασέτες που άφησε η Χάννα Μπέικερ, στις οποίες καταγράφει τους λόγους που την οδήγησαν στην αυτοκτονία. Οι έφηβοι φίλοι της μπλέκονται σε ένα «παιχνίδι» απόδοσης ευθυνών, όταν ο ένας ξεκινά να κατηγορεί τον άλλον, μερικοί προσπαθούν να αποσυνδέσουν το όνομά τους από το τραγικό αυτό γεγονός και άλλοι κάνουν σαν να μην συνέβη κάτι σπουδαίο. Στην δεύτερη σεζόν, η υπόθεση εκδικάζεται: Εκεί γνωρίζουμε ακόμη καλύτερα τον κάθε χαρακτήρα και γίνεται φανερό το πόσο διαφορετικές είναι οι απόψεις που σχηματίζουν οι άλλοι για εμάς, από εκείνες που σχηματίζουμε εμείς για τον εαυτό μας. Ο Κλέη Τζένσεν, είναι έτοιμος να κυνηγήσει τον καθένα, καθώς όλοι πρέπει πλέον να επιφορτιστούν με τις συνέπειες των πράξεων τους, χρησιμοποιώντας κάθε τεκμήριο – τις κασέτες και κάποιες πολαρόιντ που μόλις ήρθαν στο φως. Η σειρά αγγίζει πολύ ευαίσθητα ζητήματα που σίγουρα θα έπρεπε να ακουστούν, όμως πάντα με προσοχή, καθώς οι περισσότεροι χαρακτήρες που σκιαγραφούνται θα έπρεπε μάλλον να γίνουν παραδείγματα προς αποφυγήν. Μας μαθαίνει πολλά, όπως το να προσέχουμε πώς μιλάμε και πώς φερόμαστε, το ότι η αυτοκτονία δεν είναι λύση, το ότι πάντα υπάρχει κάποιος να σε ακούσει και ίσως να σου δώσει λύσεις και πολλά ακόμη που καλό θα ήταν κανείς – αν δεν την έχει δει ακόμη – να συμπεράνεις μόνος.

13rw

 

  • Με αφορμή το παραπάνω: Είναι καλύτερο να ωθείς κάποιον στα άκρα του και τελικά στην αυτοκτονία ή να είσαι φονιάς εξ αμελείας; Κατ’ αρχάς να πούμε πως κανένα από τα δύο δεν είναι καν «καλό»… Γιατί ακόμη και στην περίπτωση που πατήσεις κάποιον τυχαία με το αυτοκίνητό σου, δεν παύεις να φταις! Ακριβώς αυτό είναι και το θέμα της σχετικά πρόσφατης προσθήκης του netflix που τιτλοφορείται Dead to me. Αν μου ζητούσες να επιλέξω τρεις λέξεις που θα συνοψίζουν το θέμα της θα έλεγα τις εξής: απώλεια, φιλία, ενοχές. Λίγο πολύ έχει να κάνει με ένα ατύχημα με μια mustang, δυο γυναίκες που γίνονται φίλες εκ των οποίων η μία έχει χάσει τον άντρα της και η δεύτερη «λέει» πως έχει χάσει τον δικό της. Και κάπου εδώ καταλαβαίνεις πόσο καλά χτισμένη είναι μια σειρά, αφού μπορείς να πεις τόσα λίγα για αυτήν. Γιατί δεν έχουμε ένα build up, κατά το οποίο πρέπει να περάσουν 5-6 επεισόδια μέχρι να «μπούμε» στο θέμα. Ήδη από το πρώτο επεισόδιο έχουμε την πρώτη ανατροπή, στο δεύτερο την δεύτερη και σε κάθε επόμενο, πολλές στιγμές που σε κρατάνε και σε κάνουν να θέλεις να συνεχίσεις να βλέπεις. Και όσο βλέπεις να διαπιστώνεις πόσο ειλικρινής και «επίγεια» μπορεί να είναι μια σειρά – να μιλά δηλαδή χωρίς μεταφορές για εμάς τους ανθρώπους και για όσα μας συμβαίνουν, και πόσο χιουμοριστικά μπορεί κανείς να διαχειριστεί ακόμη και θέματα όπως αυτό που παραπάνω εξηγώ – όσο βαριά και αν είναι. Το επιχείρημα που χρησιμοποιώ όταν θέλω να πείσω κάποιον να δει την συγκεκριμένη σειρά είναι πως πέρα από εθιστική, είναι μικρή και σύντομη: 10 επεισόδια των 25-30 λεπτών. Και είμαι σίγουρος πως ξεκινώντας θα πεις «25 λεπτά είναι αυτά, δεν έχω κάτι να χάσω», αλλά τελειώνοντας θα λες πως ήθελες κι άλλο!

24-relatable-dead-to-me-gifs-for-the-jens-and-judys-in-your-group-text

 

  • Και τώρα θα σας πάω στην Γαλλία: Το La mante είναι μια σειρά, έξι μονόωρων επεισοδίων. Μια γυναίκα που πολλά χρόνια πριν έχει διαπράξει μια σειρά φόνων, ενώ βρίσκεται στην φυλακή δέχεται να βοηθήσει τις έρευνες της αστυνομίας, ώστε ακολουθώντας τα ίχνη του, να φτάσουν στον μιμητή της, ο οποίος τώρα δολοφονεί ανθρώπους χρησιμοποιώντας το μοτίβο των δικών της φόνων. Μοναδικό της αίτημα, είναι να συνεργαστεί με τον αστυνομικό γιο της, ο οποίος όμως προσπαθεί να μην έχει καμία σχέση μαζί της… Η συνεργασία αυτή, φέρνει τον ίδιο σε δύσκολη θέση, καθώς συμβάλλει στην αφύπνιση των παιδικών τραυματικών του αναμνήσεων που σχετίζονται άμεσα και με τον θάνατο του πατέρα του. Μέσα από μια μακρά εξιστόρηση των παλαιών γεγονότων, ο θεατής φτάνει σύντομα να δικαιολογεί την κατά συρροή δολοφόνο, καθώς οι ίδιες δικές της πράξεις έχουν την ρίζα τους σε μιαν άλλη παλαιότερη, σκληρή και ζοφερή υπόθεση. Σίγουρα, δεν ταυτίστηκα άμεσα με αυτήν την σειρά, αλλά μετά το τρίτο επεισόδιο, που ξεκίνησε να μπαίνει στον ρυθμό της, με έθισε και με βεβαιότητα θα έλεγα πως εμπεριέχει τις πιο ανέλπιστες – αλλά καθόλου τυχαίες και στημένες – τροπές στην πλοκή της. Μια πλοκή απλή και εν γένει ευθύγραμμη – με μετρημένα και απολύτως απαραίτητα flashbacks που έρχονται μόνο για να ξεδιαλύνουν την κατάσταση και να οδηγήσουν το μυστήριο στην λύση του. Προσπάθησα με τον καιρό να παρακολουθήσω και άλλες γαλλόφωνες σειρές, αλλά αυτή είναι η μόνη που θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα στον καθένα, αφού η ερωτική και ρομαντική αυτή γλώσσα δένει κάπως απροσδόκητα και παράδοξα με το ανησυχητικά ήρεμο και σκοτεινό ύφος της σειράς. Από τις λίγες φορές που φίλοι που τελικά την είδαν με ευχαρίστησαν και ομόφωνα δέχτηκαν πως είναι μια – όχι απλά καλή αλλά – εκπληκτικά αριστοτεχνική, καλά δομημένη και εθιστική σειρά. (Επειδή αργότερα θα με ευχαριστείτε και εσείς) Παρακαλώ προκαταβολικά!

la mante

 

  • Από αυτήν την λίστα δεν θα μπορούσε να απουσιάζει μια σειρά ντοκιμαντέρ. Το Netflix τιμά ιδιαίτερα αυτού του είδους τις σειρές και είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες προτάσεις για θέαση, την στιγμή που η μυθοπλασία μας κουράζει και θέλουμε να δούμε κάτι που είναι – ή τουλάχιστον δείχνει να είναι – πιο ρεαλιστικό. Η συγκάλυψη (the Keepers) είναι μια από τις καλές σειρές αυτής της κατηγορίας, και εκείνη που εγώ παρακολούθησα πιο πρόσφατα. Ξεκινώντας, μας συστήνει δύο ηλικιωμένες γυναίκες που υπήρξαν συμμαθήτριες σε κάποιο εκκλησιαστικό σχολείο, όταν μια νεαρή καθηγήτρια που εργαζόταν εκεί δολοφονήθηκε. Συνθέτοντας τα κομμάτια του παζλ, μιας υπόθεσης καλά θαμμένης στον χρόνο, προσπαθούν να πιάσουν το νήμα και να φτάσουν στην άκρη του, για να αποδώσουν ευθύνες. Κύριες πρωταγωνιστικές φιγούρες πέρα από τις ίδιες και την δολοφονημένη καλόγρια, είναι άλλες πρώην μαθήτριες που με τις συνεντεύξεις τους βοηθούν στην διαλεύκανση του εγκλήματος, καθώς και πρώην καθηγητές του ίδιου σχολείου που όπως όλα δείχνουν είναι αναμεμιγμένοι σε ένα καθόλου αθώο και ηθικό κύκλωμα πορνείας. Μια υπόθεση που εξελίσσεται βασισμένης σε ανατροπές και νέα στοιχεία που έρχονται στο φως, και αξίζει κανείς να παρακολουθήσει, ως τροφή για σκέψη, που μέχρι την λύση της δημιουργεί μια λίστα πολλών ερωτημάτων, με πρώτο σε αυτήν το «Ποιος και γιατί συγκάλυψε το έγκλημα;».

keepers-1

 

Seen again – Από τα προηγούμενα:

Καταληκτικά, ακόμη και αν τελείωσε το G.O.T έχει πολλά να βλέπεις. Καλά, όχι τέτοιου είδους υπερπαραγωγές, αλλά σειρές που αποτελούν τίμιες προτάσεις και σίγουρα μπορείς να επιλέξεις, όχι για απλώς σκότωμα χρόνου, αλλά για ποιοτικό και «ευχάριστο» (ακόμη και αν πήξαμε στον θάνατο) διάλειμμα από την καθημερινότητα. Γενικότερα: Να βάλετε την ζωή σας σε μια σειρά και αν δεν μπορείτε να την βάλετε, βάλετε να δείτε μια σειρά – ιδανικά, μία από τις παραπάνω. Καλές θεάσεις!

(από το – αριστουργηματικό – introductory του BLL)

 

Για το seriesholic

Mouzou3

5+1 σειρές για τους στόχους

[New Year’s resolution και οι σειρές που μπορούν να σε εμπνεύσουν]

To Speakink about και ο Αχιλλέας Μζ. προτείνουν, 

Ο κάθε νέος χρόνος που έρχεται φέρνει μαζί του νέους στόχους. Ή ακόμη και κάποιους παλιούς που πολλά έτη τώρα λες πως θέλεις να πετύχεις. Στόχοι που ανακυκλώνονται, μικροί ή μεγάλοι, οι οποίοι αργά ή γρήγορα περιμένεις να επιτευχθούν. Κάθεσαι και προγραμματίζεις το μέλλον σου, στο βάθος δώδεκα μηνών και λες πως τώρα πρέπει να κάνεις το μεγάλο βήμα και να τους προσεγγίσεις. Οι σειρές λειτουργούν και εδώ ως ένα πεδίο έμπνευσης, αφού πολλές από αυτές μας κάνουν να μιμούμαστε έναν τρόπο ζωής. Άλλες κατά την θέαση μας δίνουν απλόχερα την μέθοδο, την οποία αν μιμηθείς ή ακολουθήσεις, μπορεί στο τέλος αυτού του χρόνου να πεις πως τα κατάφερες. Παρακάτω παραθέτω 5+1 κλασικούς στόχους, και την τηλεοπτική σειρά που μπορεί να σε εμπνεύσει ή να σε βοηθήσει με αυτούς… Συνεχίστε την ανάγνωση 5+1 σειρές για τους στόχους

όνειρο εις την δευτέρα.

[ή «όνειρο μέσα στο όνειρο»]

S04E05

Του Αχιλλέα Μζ.

Ήμασταν κάπου, δεν θυμάμαι ακριβώς πού, και ούτε ακριβώς θυμάμαι τι ώρα να ήταν. Μα ήμασταν εμείς και τα λέγαμε ωραία. Κοίταξες τον ουρανό έξω από το παράθυρο που μάλλον θα είχε άστρα – βράδυ θα ήταν – και μου ρώτησες «Τι είναι η ζωή;». Πήρα αυτομάτως τον λόγο, άγγιξα τα τότε μακριά χρυσά μαλλιά σου που από πάντα επέμενα να μην τα κόψεις και ούτε να τα βάψεις, αλλά όπου και να βρίσκεσαι, βλέπω στις φωτογραφίες που κοινοποιείς πως μάλλον δεν με άκουσες και τα πείραξες. Πώς με ήξερες εσύ όσο κανέναν άλλον; Μου άρεσε πράγματι να μιλάω. Μου άρεσε να σου μιλάω: Συνεχίστε την ανάγνωση όνειρο εις την δευτέρα.

«Αμαρτία!»

[ή «ιστορία μου, αμαρτία μου»]

S04E04

Του Αχιλλέα Μζ.

Η ζωή μας είναι ένα παιχνίδι. Ο παραλληλισμός αυτός θα σου είναι γνωστός. Όπως γνωστή θα σου είναι και η άποψη πως στο παιχνίδι αυτό κρινόμαστε όλοι από τις πράξεις μας. Από όσα κάνουμε και από όσα δεν κάνουμε. Ταυτόχρονα και από όσα λέμε. Γιατί σε μια δεύτερη ανάγνωση, το πώς θα μιλήσω και το ότι τελικά θα μιλήσω, έρχεται ως προϊόν της πράξης της ομιλίας. Λέμε και κάνουμε λοιπόν πολλά. Για την ακρίβεια, λίγες είναι οι στιγμές που δεν λέμε ή δεν κάνουμε τίποτα. Ακόμη και η απόφαση να μην λέμε κάτι ή να μην κάνουμε κάτι, η απραξία ή η σιωπή είναι κατά μια έννοια πράξη. Δυσκολεύομαι να υπολογίσω την τιμή των πράξεων μου μέσα σε μια μέρα. Ίσως αυτές να είναι όσες και τα δευτερόλεπτα της. Συνεχίστε την ανάγνωση «Αμαρτία!»

5+1 σειρές στις οποίες πρωταγωνιστεί η Mόδα.

To Speakink about και ο Αχιλλέας Μζ. προτείνουν, 

 

Ο κόσμος αγαπάει την μόδα. Υπάρχουν αυτοί που ακολουθούν τις τάσεις της επειδή τους αρέσουν και δεν το κρύβουν και οι άλλοι που θέλοντας και μη τελικά καταλήγουν να κάνουν τα όσα επιτάσσει. Στις σειρές εισβάλλει με πολλούς τρόπους. Από την μία με εκείνα τα προγράμματα που γίνονται τάση και όλοι τα παρακολουθούν. Από την άλλη μέσω των πρωταγωνιστών ή πρωταγωνιστριών που είναι icons. Σε μια τρίτη εκδοχή, ακόμη εμφανέστερα, η μόδα μπορεί να αποτελέσει τον κύριο σκελετό μιας σειράς. Παρακάτω θα σας μιλήσω για μερικές από αυτές, που εντάσσονται στον κόσμο της μόδας και τον χρησιμοποιούν όχι ως ένα δευτερεύον στοιχείο, αλλά οργανικά αφού καταπιάνονται με καλλιστεία, με το άνοιγμα μιας επιχείρησης με ρούχα ή με προσωπικότητες που άφησαν ανεξίτηλο στίγμα στον χώρο της μόδας:

 

  • Το Girlboss είναι μια αυτοβιογραφική σειρά του Netflix για την ζωή της Sophira Amoruso, βασισμένη στο ομώνυμο best-seller, μίας σεζόν – αφού προσφάτως ανακοινώθηκε η απότομη διακοπή της, συνεπώς και ολοκλήρωση της στα πρώτα 13 επεισόδια που ήδη είδαμε. Η νεαρή πρωταγωνίστρια – Brit Robertson – θα κρατούσε την σημαία σε μια άλλη λίστα με τους «Love to hate χαρακτήρες». Τόσο αναιδής και ιδιότροπη, που δεν έλειψαν οι αρνητικές κριτικές για την φυσιογνωμία της και για το ότι τελικά αυτό που βλέπουμε να κάνει η ιδιοκτήτρια της φίρμας Nasty Gal, δεν έρχεται σε καμία επαφή με τον φεμινισμό. Έχουμε να κάνουμε με μια κοπέλα, της οποίας την ζωή και ακολουθούμε, από την στιγμή που ανακαλύπτει ένα ιδιαίτερο τζάκετ και το πουλά στο διαδίκτυο αποκομίζοντας ένα αστρονομικό ποσό. Αυτό γίνεται το επάγγελμά της, όμως αργά ή γρήγορα ο κόσμος καταλαβαίνει την απάτη της. Αυτή καταλήγει να κλέβει και να γλυτώνει, να προσβάλλει, και εν τέλει αποφασίζει να βγάλει χρήματα δημιουργώντας την δική της διαδικτυακή επιχείρηση με ρούχα. Στην πραγματικότητα το #Girlboss αποτέλεσε πολλά περισσότερα από μια απλή σειρά… Ήταν ένα κίνημα που αφορούσε το woman power – αν και ο ίδιος αμφιβάλλω για τα μηνύματα που τελικά περνά. Μια αμφιλεγόμενη σειρά που σίγουρα μπορεί να αφορά την κάθε γυναίκα – όχι όμως μόνο τις γυναίκες – που αγαπά την μόδα, κυνηγά τα όνειρά της και σέβεται τον εαυτό της, περισσότερο από τον καθένα.

girlboss.gif

 

  • Κολεξιόν Velvet ονομάζεται μια σειρά του netfilx, για την οποία ίσως και να ακούς πρώτη φορά. Είναι μέρος της ισπανόφωνης τηλεόρασης και λίγο πολύ περνάει στην αφάνεια ανάμεσα στα τόσα προγράμματα που προσφέρονται για θέαση. Αποτελεί spin-off της σειράς velvet – που αν έχεις ψαχτεί, ίσως να γνωρίζεις –  η οποία μιλούσε για την Ισπανία των σχεδιαστών μόδας σε μια εποχή μετάβασης από την υψηλή ραπτική στην μόδα που απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Στην Κολεξιόν με τη βοήθεια των φίλων της Κλάρα, Πέδρο και Ραούλ, παρακολουθούμε την σχεδιάστρια μόδας Άννα που θέλει να ανοίξει στα τέλη του ’60 μαγαζί και σχολή σχεδίου στη Βαρκελώνη. Μια σειρά για λίγους, που όμως σίγουρα ξεχωρίζει για την αισθητική της, την φωτογραφία και τον τρόπο που επενδύεται μουσικά. Ρομαντική, βίντατζ και ιν φάσιον.

velvet.gif

 

  • Την 2η αυτοτελή σεζόν του American Crime Story: «The Assassination of Gianni Versace» πρέπει σίγουρα να την δεις. Ο γνωστός σχεδιαστής μόδας δολοφονείται το 1997, όμως τότε δεν μαθαίνουμε το στόρι εξ ολοκλήρου. Η πληροφορία δεν μεταδίδεται τόσο εύκολα όσο σήμερα, και λίγες μέρες μετά τον φόνο τα ελληνικά μέσα δεν ασχολούνται. Καιρός λοιπόν να μάθουμε την αλήθεια, μέσα από την προβολή μιας δυνατής σειράς, με σφιχτή και δεμένη πλοκή. Βέβαια η οικογένεια Versace, δεν άργησε να δηλώσει πως λυπάται που επιλέχθηκε η παραποιημένη και διαστρεβλωμένη αυτή εκδοχή από τους παραγωγούς του χαρακτήρα του Gianni. Γνήσια ή όχι, η εκδοχή του δικού του χαρακτήρα και κάθε άλλου χαρακτήρα, που κάνει έστω και μικρό πέρασμα από την οθόνη, είναι τόσο καλοδουλεμένη και τελικά βλέπουμε πρόσωπα που είναι χτισμένα με άριστη αρχιτεκτονική δομή. Μια Penelope Cruz, στον ρόλο της Donatella, η οποία διαπιστώνει μέσα από τον φόνο του αδερφού της την ίδια της την θνησιμότητα και πραγματικά δίνει ρέστα. Επίσης, ένας ψυχοπαθής δολοφόνος υποδυόμενος από τον Darren Criss που στερεί την ζωή όχι μόνο από τον Versace, αλλά και από άλλους 5 ανθρώπους. Μάλιστα μέσα από αναδρομές μαθαίνουμε στοιχεία και για τους άλλους φόνους του, και έτσι μαθαίνουμε πως ο θάνατος και το πένθος είναι ίδια για όλους, ανεξάρτητα από το αν είσαι ή όχι celebrity.

versace.gif

 

  • Όταν γνωρίζω ανθρώπους, αφού μάθω το όνομα τους, ή την ιδιότητα τους, ανοίγω το θέμα των σειρών. Όταν ξεκινώ να απαριθμώ τις αγαπημένες μου σειρές σίγουρα περνά από το μυαλό μου το Insatiable, όμως ποτέ δεν το λέω καθώς αποτελεί ένοχο μυστικό. Μια σειρά που αγαπώ – και θα αγαπήσεις. Ένα teen dramedy – (;) αδυνατώ να το προσδιορίσω ειδολογικά με ακρίβεια – που δεν θυμάμαι πότε ακριβώς είδα, καθώς μάλλον το καταβρόχθισα σε μια νύχτα, αδυνατώντας επίσης να θυμηθώ τι πραγματικά με έκανε να το ξεκινήσω. Πιθανόν με παρακίνησε η φωτογενής Debby Ryan, η οποία υποδύεται την Patty Bladell, μια νεαρή κοπέλα που δέχεται bulling λόγω των παραπανίσιων κιλών της, όταν ένα βράδυ αποφασίζει να υπερασπιστεί τον εαυτό της και χειροδικεί εναντίον ενός αστέγου, ο οποίος με την σειρά του την χτυπά και της σπάει το σαγόνι. Τότε η Patty νοσηλεύεται και μη μπορώντας να τραφεί κανονικά για τρεις ολόκληρους μήνες, επιστρέφει αδυνατισμένη. Ο δικηγόρος υπεράσπισής της, ο Bob, αποφασίζει να την στείλει στα καλλιστεία. Η ίδια εξακολουθεί να είναι ανασφαλής, ενώ οι κριτικές και τα υβριστικά σχόλια την ακολουθούν, όμως πλέον είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα, αψηφώντας κάθε εμπόδιο στον δρόμο για την νίκη. Η πλοκή διακρίνεται για τις ανέλπιστες τροπές της, και συχνά μας αποπροσανατολίζει καθώς δεν περιορίζεται στα καλλιστεία, το make-up και τα λαμπερά φορέματα. Απαγωγές, φόνοι και άλλοι μπελάδες, έρχονται στον δρόμο της πρωταγωνίστριας, όμως ο Bob είναι εκεί… Και οι δυο τους, ως αχόρταγο δίδυμο, πάντα την σκαπουλάρουν.

insitable

  • Αν τώρα έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο, και το GNTM που κάνει ήδη θραύση δεν σου αρκεί, μπορείς να έχεις στενή επαφή με μόδα, φωτογραφήσεις και μοντέλα παρακολουθώντας άλλα reality show. Η Tyra Banks στο Αμερικανικό Next top model και η Heidi Clum στο Project Runway, δίνουν εδώ και χρόνια μαθήματα στυλ μέσα από τα εν λόγω Reality. Σε πολλούς απολογούμαι γιατί βλέπω την ελληνική εκδοχή του ΝΤΜ, λέγοντας πως θεωρώ πως έχει άμεση σχέση με την μόδα και την τέχνη (εννοώ τις φωτογραφήσεις μόδας) και επίσης τι καλύτερο από το να βλέπεις 20κατι φρέσκα και όμορφα κορίτσια να κυνηγούν το όνειρο τους (κυρίως για αυτό :Ρ); Το Project Runway τώρα, είναι ό,τι πιο σχετικό με την μόδα, αφού βλέπουμε ρούχα – καθημερινά ή υψηλής ραπτικής –  να φτιάχνονται εκ του μηδενός, δια χειρός αν μη τι άλλο άκρως ταλαντούχων σχεδιαστών. Η πρόσφατη μεταφορά του στην Ελλάδα, με παρουσιάστρια την Ευαγγελία Αραβανή δεν δείχνει να χαίρει της εκτίμησης των τηλεθεατών, αλλά εγώ θα πω πως σίγουρα δεν είναι κακό και αξίζει να το τσεκάρεις.

giphy.gif

 

 

Για το Seriesholic

Mouzou3

φάσιον σικ.

[ή «άνθρωποι sick, που θέλουν να είναι σικ»]

S04E04

Του Αχιλλέα Μζ.

Αν με γνώρισες πρόσφατα θα θυμάσαι πως όταν σε γνώρισα είπα πως κάτι μου θυμίζεις. Λίγο πολύ βέβαια όλοι μοιάζουμε. Φοράμε τζιν παντελόνια, σκουρόχρωμα φούτερ, και ένα δερμάτινο μπουφάν. Και μπορεί να ισχυριζόμαστε πως έχουμε το δικό μας προσωπικό στυλ, γιατί ψωνίσαμε αυτό το μοναδικό πανωφόρι από κάποιο thrift shop, ωστόσο μέσες άκρες ακολουθούμε όλοι μία μόδα. Προσαρμοζόμαστε σε αυτήν μάλλον όχι σαν χαμαιλέοντες, αλλά σαν γουρούνια που με λάσπη καλύπτουν το ιδιαίτερο ροζ χρώμα του δέρματός τους. 

Φοράμε στρόγγυλα γυαλιά και αφήνουμε γένια για να δείχνουμε σοφοί. Οι γυναίκες που φορούν ψηλοτάκουνα και ταγιέρ είναι δυναμικές. Οι ξανθές είναι χαζές. Τα τατουάζ και το piercing στο φρύδι είναι χαρακτηριστικά των παρακμιακών. Ή όλα αυτά μπορούν να είναι απλές επιλογές ή κανόνες που επέβαλε μια μόδα και να μην έχουν να δείξουν τίποτα παραπάνω για το ποιόν μας. 

Αν το ότι ακολουθήσαμε την εκάστοτε μόδα δείχνει κάτι για μας, αυτό πιθανόν να είναι η αδυναμία μας. Ή η τάση μας ως όντα να θέλουμε πάντα να ακολουθούμε μιαν αγέλη, να ανήκουμε σε μιαν ομάδα και να υπάρχουμε ως μέρη ενός συνόλου. Ή απλώς το ότι επιλέξαμε το εκάστοτε στυλ γιατί μας άρεσε. 

Πριν πεις σε κάποιον να αγαπάει τον εαυτό του για αυτό που είναι, σταμάτα να ρωτάς αν το πουκάμισό σου ταιριάζει με το παντελόνι σου, φτιάξε τα μαλλιά σου όπως σου αρέσουν και βάλε εκείνο το μουσταρδί σακάκι που δεν είναι στην μόδα.

Είναι απαιτητικό και μάλλον δύσκολο το να είσαι μοναδικός σε μια κοινωνία γεμάτη από role models. Λοιπόν, τι θα έλεγες να γίνεις εσύ το πρότυπο; Όταν οι άλλοι ξεκινούν να αντιγράφουν το στυλ σου να ξέρεις… κάτι έχει αρχίσει να γίνεται! 

Ο Yves Saint Laurent είπε πως η μόδα είναι αρρώστια. Επεξηγώ: Δεν θα την θέλεις και θα έρχεται. Και εκεί που νιώθεις υγιής και «καθαρός», θα βρίσκεται πάλι μπροστά σου και θα περιμένει να συμβιβαστείς. Τι λέει; Θα πάρεις το χάπι σου; 

Mouzou3