Πρόλογος.

Λόγια, λόγια και πάλι λόγια.

Και μετά;

Μετά μένεις να κοιτάς, να θυμάσαι όσα είπες (και δεν είπες) και να αναρωτιέσαι πόσα από αυτά που είπες άκουσε και κατάλαβε ο παραλήπτης του κεντρικού σου μηνύματος.

Θέλει κότσια να επιλέξεις τον ξεκάθαρο δρόμο, τον δρόμο της αλήθειας. Έχει τις πιο δύσκολες ανηφόρες και στροφές.

Ξέχασες τις μάσκες σου στο σπίτι παίρνοντας αυτόν τον δρόμο. Άλλωστε, τα καρναβάλια ακυρώθηκαν για φέτος. Δεν κάνω καν λόγο για τις ικανότητές σου στην ηθοποιία. Ποτέ δεν ήσουν καλή. Πάντα έναν ρόλο διάλεγες να παίζεις στις παραστάσεις, εκείνον του εαυτού σου. Άλλοτε τον έπαιζες με επιτυχία, άλλοτε όχι.

Αυτά έχει όμως η τέχνη της ζωής.

Έγραψες όμως μόνη σου την ιστορία σου. Με δάκρυα που άλλοι σου προκάλεσαν μεν, με δικό σου αγώνα και σθένος δε. Δε βασίστηκες πουθενά αλλού, παρά μόνο στις δικές σου δυνάμεις. Όταν τα δάκρυα όμως στέρεψαν, δε σταμάτησες. Συνέχισες την ιστορία σου, με το μελάνι του δικού σου αγώνα. Του αγώνα σου για ζωή.

Ξέρεις, δεν εκτιμούν όλοι το αληθινό σου πρόσωπο. Προτιμούν να βλέπουν ψεύτικα χαμόγελα, να ακούν ψεύτικα λόγια, να ελπίζουν σε ψεύτικες υποσχέσεις. Θέλουν να σε βλέπουν να υποτιμάς τον εαυτό σου, να υποκρίνεσαι κάτι που δεν είσαι.

Βλέπεις, υπάρχει και αυτή η άλλη κατηγορία ανθρώπων. Αυτοί που πουλάνε και περιμένουν ότι (σίγουρα) θα αγοράσεις. Γράφουν τη ζωή τους σαν ένα έργο θεατρικό. Επενδύουν όμως, μόνο στον πρόλογο. Γράφουν μόνο τη παρουσίαση του χαρακτήρα του ενός και μοναδικού πρωταγωνιστή, του εαυτού τους. Γράφουν για εκείνο που θα ήθελαν να είναι, εκείνο που νομίζουν ότι βλέπουν, ή εκείνο που θα ήθελαν να βλέπουν, το πρωί στον καθρέφτη τους. Γράφουν μόνο τον πρόλογο.

Τους τελείωσε ίσως το μελάνι. Ίσως γιατί δεν έκλαψαν ποτέ, ίσως γιατί νόμισαν πως τα δάκρυα που με μεγάλη υποκριτική ικανότητα έχυσαν, ήταν αρκετά. Δεν ξέρω, υποθέσεις κάνω. Άλλωστε, αν δεν ξέρεις εσύ, εγώ γιατί να ξέρω.

Σε αυτούς τους ανθρώπους έχεις μάθει όμως να επιμένεις. Γιατί ακούς την απεγνωσμένη τους κραυγή για βοήθεια. Έχεις μάθει να ακούς τους ήχους της βοήθειας που κάποτε ζήτησες εσύ, αλλά ο ήχος της ήταν τόσο απόκοσμος, που δεν μπόρεσε να ακούσει κανείς. Θέλεις να τους μάθεις να βοηθούν τον εαυτό τους, όπως έμαθες εσύ να σε βοηθας μέσα από τις ανηφόρες της ζωής. Θέλεις να τους δώσεις λίγο από το μελάνι που σου απέμεινε, για να καταφέρουν να γράψουν το υπόλοιπο της ιστορίας τους, μέχρι επιτέλους να βρουν τη πηγή από το δικό τους μελάνι.

Αυτή η προσπάθεια σου, μολονότι έχει τις καλύτερες προθέσεις, δεν έχει τη καλύτερη κατάληξη. Καταλήγεις μαεστρικά (κρυφά) να ανακαλύπτεις ότι τελικά, ίσως να μην ήταν κραυγή βοήθειας. Ίσως να ήταν κραυγή εγωισμού και πως, μόνο μέχρι τον πρόλογο ήταν ικανοί να γράψουν.

Είναι κρίμα όμως να μη μπορείς ολοκληρωμένα να παρουσιάσεις το ταξίδι της ζωής.

Είναι κρίμα να μη μπορείς να ακούσεις το χειροκρότημα του κόσμου.

Γιατί ο θεατής, στον επίλογο χειροκροτεί. Κι αν ο πρόλογος δεν έχει  αρκετό ενδιαφέρον, φεύγει στο διάλειμμα.

Και εσύ, μένεις μόνος. Κάνοντας αλλαγές στον πρόλογο του έργου σου, για να διαβαστεί διαφορετικά στο επόμενο κύμα θεατών, που πάλι, δε θα μείνουν ως το τέλος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s